σκέψεις | κείμενα | και άλλα

#blogoscars: Καλύτερη Ταινία (part 2)

2012-02-24T00:06:00.001+02:00

Εγώ έχω μπλογκ, αλλά δεν είδα ταινίες. Η φίλη μου η Φίλια, είδε ταινίες αλλά δεν έχει μπλογκ. Για μια βδομάδα θα φιλοξενώ τις λίστες της.

10. Drive

9. A Better Life

8. Take Shelter

7. One Day

6. Moneyball

5. We Need to Talk About Kevin

4. The Girl With the Dragon Tattoo

3. The Artist

2. Albert Nobbs

1. Hugo

#blogoscars: Καλύτερη Ταινία (part 1)

2012-02-23T00:40:00.001+02:00

20. 50/50

19. Tinker, Tailor, Soldier, Spy

18. Jayne Eyre

17. Carnage

16. The Skin I Live in

15. Shame

14. Midnight in Paris

13. Bridesmaids

12. The Tree of Life

11. The Help

#blogoscars: Σκηνοθεσία

2012-02-22T00:03:00.000+02:00

10. Jeff Nichols - "Take Shelter"

9. Bennett Miller - "Moneyball"

8. Alexander Payne - "The Descedants"

7. Nicolas Winding Refn - "Drive"

6. Steve McQueen - "Shame"

5. Terence Mallick - "Tree of Life"

4. Woody Allen - "Midnight in Paris"

3. Michel Hazanavicius - "The Artist"

2. David Fincher - "The Girl With the Dragon Tattoo"

1. Martin Scorsese - "Hugo"

#blogoscars: Α' Γυναικείο

2012-02-21T00:11:00.000+02:00

10. Elizabeth Olsen - "Martha Marcy May Marlene"

9. Jodi Foster - "Carnage"

8. Viola Davis - "The Help"

7. Michele Williams - "My Week with Marylin"

6. Kirsten Wiig - "Bridesmaids"

5. Kate Winslet - "Carnage"

4. Rooney Mara - "The Girl With the Dragon Tattoo"

3. Tilda Swinton - "We Need to Talk About Kevin"

2. Glenn Close - "Albert Nobbs"

1. Meryl Streep - "The Iron Lady"

#blogoscars: Α' Αντρικό

2012-02-20T02:21:00.000+02:00

10. Peyman Maadi - "A Separation"

9. George Clooney - "The Descedants"

8. Michael Fassbender - "Shame"

7. Leonardo DiCaprio - "J. Edgar"

6. Gary Oldman - "Tinker, Tailor, Soldier, Spy"

5. Asa Butterfield - "Hugo"

4. Michael Shannon - "Take Shelter"

3. Demian Bichir - "A Better Life"

2. Brad Pitt - "Moneyball"

1. Jean DuJardin - "The Artist"

#blogoscars: Σενάριο & Σάουντρακ

2012-02-19T02:43:00.000+02:00

Σενάριο

10. Asgar Farhadi - "A Separation"

9. Jeff Nichols - "Take Shelter"

8. Steven Zaillian and Aaron Sorkin - "Moneyball"

7. Steven Zaillian - "The Girl with the Dragon Tattoo"

6. Eric Eason - "A Better Life"

5. David Nicholls - "One Day"

4. Glenn Close, John Banville, Gabriella Prekop - "Albert Nobbs"

3. John Logan - "Hugo"

2. Michel Hazanavicius - "The Artist"

1. Woody Allen - "Midnight in Paris"

via

Σάουντρακ

5. Hans Zimmer - "Sherlock Holmes"

4. Howard Shore - "Hugo"

3. Trent Reznor, Atticus Ross - "The Girl with the Dragon Tattoo"

2. Dario Marianelli - "Jayne Eyre"

1. Ludovic Bource - "The Artist"

#blogoscars: Β' Γυναικείο

2012-02-18T05:14:00.000+02:00

10. Shailene Woodley - "The Descendants"

9. Carey Mulligan - "Shame"

8. Judi Dench - "J.Edgar"

7. Jessica Chastain - "The Tree of Life"

6. Jessica Chastain - "The Help"

5. Charlotte Rampling - "Melancholia"

4. Melissa McCarthy - "Bridesmaids"

3. Janet McTeer - "Albert Nobbs"

2. Berenice Bejo - "The Artist"

1. Octavia Spencer - "The Help"

#blogoscars: Β' Αντρικό

2012-02-17T01:26:00.000+02:00

10. Nick Nolte - "Warrior"

9. John Hurt - "Tinker Tailor Soldier Spy"

8. Ezra Miller - "We Need to Talk About Kevin"

7. Tom Hardy - "Tinker Tailor Soldier Spy"

6. Christopher Plummer - "Beginners"

5. Joan Hill - "Moneyball"

4. Stellan Skarsgad - "The Girl with the Dragon Tattoo"

3. Seth Rogen - "50/50"

2. Armie Hammer - "J. Edgar"

1. Brad Pitt - "Tree of Life"

ένα

2011-12-20T00:00:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Wild Beasts - Smother (Domino)

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Τουςπρωτοάκουσα λίγο ανάποδα - είχα ακούσει το Please, Sir από το Limbo, Panto,μετά έσκασε το Two Dancers (που έλιωσα) αλλά με το Smother, νομίζωέφτασαν εκεί που ήθελαν. Το Smother συνδέθηκε με τη φυγή μου στοΛονδίνο. Το άκουσα άπειρες φορές, με τα χέρια στις τσέπες, περπατώνταςατελείωτα στους δρόμους μιας πόλης που πάντα ερχόμουν ως τουρίστας καιτώρα πρέπει να την κάνω δική μου. Yes, I will do all the things that youask of me. Ερωτικό, βάναυσο, ξεδιάντροπο, μελοδραματικό, πομπώδες καιτην ίδια στιγμή, εσωτερικό και μοναχικό. It is devastatingly beautiful.

Αγαπημένα tracks: Bed of nails, Reach a bit further, Loop the Loop

so far:

20.Cults-Cults

19.Anna Calvi-Anna Calvi

18. Mirel Wagner-Mirel Wagner

17.Raphael Saadiq-Stone Rollin'

16.Scott Matthews-What the night delivers...

15. Scott Matthew-Gallantry's favorite son

14.Le Days-Dead people on tape

13.Hanni El Khatib-Will the guns come out

12.Austra-Feel it break

11.Danger Mouse&Daniele Luppi-Rome

10. Twilight Singers-Dynamite Steps

9.Nicolas Jaar-Space is only noise

8.Nils Frahm-Felt

7.Dirty Beaches-Badlands

6.Zola Jesus-Conatus

5.Atlas Sound-Parallax

4.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves

3.Kate Bush-50 words for snow

2.Timber Timbre-Creep on creepin on

κων/νος:

Wild Beasts - Smother (Domino)

Από τη μέρα που σκέφτηκα ότι θα συμμετέχω στη φετινή blogovision ήξερα δυο πράγματα: ότι αυτό το άλμπουμ θα είναι το νούμερο ένα μου, και ότι δεν θα ήξερα τι να γράψω γι' αυτό. Το άκουσα πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο φέτος. Σήμερα μόνο -τουλάχιστον- επτά φορές προσπαθώντας να σκεφτώ τι μπορώ να γράψω. Το ακούω όταν είμαι καλά, αλλα όχι μονο τότε. Το ακούω για να γίνω καλύτερα, αλλα δεν τα καταφέρνω πάντα. Τι πιο ταιριαστό για το κλείσιμο αυτών των είκοσι όμορφων ημερών από το τελευταίο κομμάτι του τελευταίου cd που ποστάρω: End Come Too Soon.

Αγαπημένα tracks: Lion's Share, Albatross

so far:

20.The Drums-Portamento

19.Zola Jesus-Conatus

18.Austra-Feel it break

17.The Shoes-Crack my bones

16.The Rapture-In the grace of your love

15.Washed Out-Within and Without

14.The Field-Looping state of mind

13.Dominik Eulberg-Diorama

12.Nicolas Jaar-Space is only noise

11.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves
10.Gui Boratto-III
9.James Blake-James Blake
8.Zomby-Dedication
7.Art Department-The drawing board
6.The Boy- Hλιοθεραπεία
5.Jamie Woon-Mirrorwriting
4.PJ Harvey-Let England Shake
3.EMA-Past life martyred saints
2.The Weeknd-House of balloons

δύο

2011-12-19T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Timber Timbre - Creep On Creepin On (Arts&Crafts)

Κι άλλοι Καναδοί. Blues folk από ταβάθη πυκνών δασών και αδιαπέραστων βούρκων, με τη φωνή του Taylor Kirkνα προειδοποιεί για το τέλος του κόσμου. Σκοτεινό και ύπουλο.

Αγαπημένα tracks: Bad Ritual, Obelisk

so far: 20.Cults-Cults, 19.Anna Calvi-Anna Calvi, 18. Mirel Wagner-Mirel Wagner, 17.Raphael Saadiq-Stone Rollin', 16.Scott Matthews-What the night delivers..., 15. Scott Matthew-Gallantry's favorite son, 14.Le Days-Dead people on tape, 13.Hanni El Khatib-Will the guns come out, 12.Austra-Feel it break, 11.Danger Mouse&Daniele Luppi-Rome, 10.Twilight Singers-Dynamite step, 9.Nicolas Jaar-Space is only noise, 8.Nils Frahm-Felt, 7.Dirty Beaches-Badlands, 6.Zola Jesus-Conatus, 5.Atlas Sound-Parallax, 4.John Maus-We must become the pitiless censors of ourselves, 3.Kate Bush-50 words for snow

κων/νος:

The Weeknd - House Of Balloons (Self-released)

Όταν η Μυρτώ μου είπε να το κατεβάσω και να το ακούσω της απάντησα ότι δεν μ'αρέσει η R&B. Επέμεινε. Το άκουσα. Το ξανάκουσα. Και το ξανάκουσα. Υπάρχουν μέρες που ακούω μονο αυτό. Είναι ένα άλμπουμ που ξεχειλίζει από συναίσθημα. Κάθε φορα που ακούω την -σχεδόν ξεδιάντροπη- αλλαγή στο 3.30 του House of Ballons/Glass Table Girls ανατριχιάζω σαν την πρώτη φορα που ήπια σφηνάκι βότκα. Ο πόνος που βγάζει με τη φωνή και τους στίχους του, μοιάζει να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο από κομμάτι σε κομμάτι. Είναι ένα άλμπουμ που κανονικά δεν θα έπρεπε να μου αρέσει. Αλλά, όταν ερωτεύεσαι εκεί που δεν το περιμένεις είναι από τους έρωτες που ξεχωρίζουν και που θυμάσαι για πολύ καιρό με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο.

Αγαπημένα tracks: The Morning, What You Need

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones, 16.The Rapture-In the grace of your love, 15.Washed Out-Within and Without, 14.The Field-Looping state of mind, 13.Dominik Eulberg-Diorama, 12.Nicolas Jaar-Space is only noise, 11.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves, 10.Gui Boratto-III, 9.James Blake-James Blake, 8.Zomby-Dedication, 7.Art Department-The Drawing Board, 6.The Boy-Ηλιοθεραπεία, 5.Jamie Woon-Mirrorwritting, 4.Pj Harvey-Let England Shake, 3.EMA-Past life martyred saints

τρία

2011-12-18T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Kate Bush - 50 Words For Snow (ANTI Records)

Η επιστροφήτης Μεγάλης Κυρίας. Η Μπγιορκ πολύ θα ήθελε να της μοιάσει όταν μεγαλώσει,αλλά δεν το βλέπω.

κων/νος:

EMA - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions)

Έκανα 500 χιλιόμετρα για να τη δω live. Την πάτησα στην είσοδο του χώρου γιατί είχα αργήσει και βιαζόμουν. Δεν με ένοιαξε που στα αγαπημένα μου τραγούδια υπήρχαν τεχνικά προβλήματα. ’Aκουγα live τα κομμάτια ενός δίσκου που αγάπησα παρα πολύ.

Διαβάστε δυο κείμενα από αλλα blogs για τον δίσκο της που μου άρεσαν πολύ και που τα λένε καλύτερα από εμενα: ludopatini, terezos

Αγαπημένα tracks: The Grey Ship, Anteroom

τέσσερα

2011-12-17T11:00:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

John Maus - We Must Become the Pitiless Censors to Ourselves (Ribbon)

O Maus είναι απότις περιπτώσεις που ή θα του δώσεις μια ευκαιρία ή θα ακούσεις έναακόρντο και θα πεις "άσε μας κι εσύ". O Maus, όμως, δεν είναι μόνο ρετρόσυνθεσάιζερ (δηλαδή, μόνο αυτό δεν είναι). Είναι ένα παραμελημένοπαιδί, μόνο του στην εχθρική πόλη, που κρυφοκοιτάει από μια γωνιά τουςάλλους να παίζουν. Απ' ότι κατάλαβα από τα σχόλια όσων βρέθηκαν στηνεμφάνισή του στην Αθήνα, κάνει μάλλον performance παρά συναυλία - με τονίδιο τρόπο που δεν κάνει μουσική, αλλά κάποια δήλωση. Είναιεπιτηδευμένος; Ναι. Είναι υπερβολικός; Σίγουρα; Μήπως είναι για τοίδρυμα; Το πιθανότερο. Μην τον λογοκρίνεις. Δώσε μια ευκαιρία στονημίτρελο πολιτικό επιστήμονα (υποθέτω παραδιάβασε Badiou ή Hegel).

κων/νος:

PJ Harvey - Let England Shake (Vagrant Records)

Aυτό το άλμπουμ το βάζω στο repeat και ξεχνάω πόσες φορες το ακούω. Είμαι πολύ κουρασμένος για να γράψω παραπάνω πράγματα. Θα πω αυτό: Δεν ήμουν ποτε μεγάλος fan της Pj Harvey. Πλέον, έγινα.

Αγαπημένα tracks: The Glorious Land, England

πέντε

2011-12-16T11:00:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Atlas Sound - Parallax (4AD)

Υπέροχα μελωδικήδισκάρα από τον κύριο Bradford Cox των Deerhunter.

Απαραίτητο άκουσμα: Terra Incognita, Modern Aquatic Nightsongs

κων/νος:

Jamie Woon - Mirrorwriting (Verve)

Reworks 2011. Λίγο πριν τις 5 το πρωί. Στο εξωτερικό stage, οι Art Department έχουν σταματήσει το set τους γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τον ήχο. Οι περισσότεροι έχουν φυγει, ένας τύπος πίσω μου ουρλιάζει "Παίξτε μουσική ρε μαλάκες". Εγώ εκείνη τη στιγμή είχα σταματήσει να χορεύω από τις 11 που μπήκα στο χώρο. Πονάει όλο μου το σώμα, και ετοιμάζομαι να πω στους φίλους μου να φύγουμε. Επιστρέφει ο ήχος, και ακούω τις πρώτες νότες από το Night Air σε μια πιο μίνιμαλ διασκευή. Χαμογέλασα και άρχισα πάλι να χορεύω.

O Jamie Woon έφτιαξε ένα άλμπουμ γεμάτο συναίσθημα, που το μισό μου φτιάχνει το κέφι και το άλλο μισό μου το καταστρέφει.

Αγαπημένα tracks: Spiral, Lady Luck

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones, 16.The Rapture-In the grace of your love, 15.Washed Out-Within and Without, 14.The Field-Looping state of mind, 13.Dominik Eulberg-Diorama, 12.Nicolas Jaar-Space is only noise, 11.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves, 10.Gui Boratto-III, 9.James Blake-James Blake, 8.Zomby-Dedication, 7.Art Department-The Drawing Board, 6.The Boy-Ηλιοθεραπεία

έξι

2011-12-15T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.

Zola Jesus - Conatus (Alternative Distribution Alliance)

η φωνή της Zola, από το πηγάδι του μυαλού της.

Αγαπημένα tracks: Avalance, Lick the palm of the burning hand, Vessel

κων/νος:

The Boy - Ηλιοθεραπεία (Inner Ear)

"Δεν βαριέσαι. Ας πεθάνουμε όλοι μαζί.

Δεν βαριέσαι. Αν πεθάνουμε ας είμαστε όλοι μαζί.

Δεν αξίζει αν δεν φύγουμε αγκαλιά έγω και εσύ.

Και μας λένε οτι το τέλος μας θα 'ναι για κάποιους γιορτή."

Κατάφερε σε 40 λεπτά να με αφήσει άφωνο στο 6 d.o.g.s που έκανε support στον John Maus. Δυο μέρες μετά, στο fragile, επί δυόμιση ώρες έπαιζε όλα τα τραγούδια του που έχω αγαπήσει. Μέσα σε αυτά βρίσκεται τουλάχιστον η μισή "Ηλιοθεραπεία". Από τους δίσκους που άκουσα περισσότερο όλη τη χρονιά. Αγάπησα κάθε ενοχλητικό στίχο του, και το έχω τραγουδήσει ολόκληρο πάνω από 15 φορές ακούγοντάς το με ακουστικά και περπατώντας στη Θεσσαλονίκη. Η λιγότερο αντικειμενική ψήφος μου φέτος, αλλά -ίσως- αυτή που ευχαριστιέμαι πιο πολύ.

Αγαπημένα tracks: Κυρία Χ Αλήθεια Λέω, Εθνικός Ύμνος

επτά

2011-12-14T11:00:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Dirty Beaches - Badlands (Zoo Music)

The Lord knowsbest και βοήθειά μας - παλιά πικάκ, μπριγιαντίνη, κόκκινα φώτα, μεθυσμέναβράδια, αφόρητη κάπνα, μοναξιά στηχαμένη λεωφόρο. Ο Alex Zhang Hungtai, μιλά με τις εμμονές του και δημιουργεί μερικές και σε μας που τονακούμε.

κων/νος:

Art Department - The Drawing Board (Crosstown Rebels)

Αυτό το άλμπουμ το έμαθα από αυτό το κείμενο του Π. Μένεγου. Φοβερα χορευτικό και πολύ σκοτεινό ταυτόχρονα. Το έχω ακούσει τόσες φορες που έχω μάθει μέχρι και τις παύσεις μεταξύ των τραγουδιών.

Αγαπημένα tracks: Without You, Tell me why (part II)

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones, 16.The Rapture-In the grace of your love, 15.Washed Out-Within and Without, 14.The Field-Looping state of mind, 13.Dominik Eulberg-Diorama, 12.Nicolas Jaar-Space is only noise, 11.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves, 10.Gui Boratto-III, 9.James Blake-James Blake, 8.Zomby-Dedication

οκτώ

2011-12-13T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Nils Frahm - Felt (Erased Tapes)

Με κλειστά μάτια.

κων/νος:

Zomby - Dedication (4AD)

"Τι έπαθε ο υπολογιστής και κάνει έτσι;", ρώτησε η αδερφή μου τη πρώτη φορα που άκουγα αυτό το άλμπουμ χωρίς ακουστικά.

"Είναι σαν να έχω πάρει lsd, αλλα με την καλή έννοια.", είπε η Μυρτώ όταν της είπα να το ακούσει.

Με μόνο ολοκληρωμένο τραγούδι τοNatalia's Song, ο Zomby παρουσιάζει περισσότερο μια συλλογή απόθραύσματα ήχων, η οποία είτε σε βυθίζει στο κόσμο της, είτε σε αφήνειαδιάφορο. Ανήκω στους πρώτους.

Αγαπημένα tracks: Natalia's Song, Basquiat

εννιά

2011-12-12T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Nicolas Jaar - Space Is Only Noise (Circus Company)

Τι να πεις για τον υπερταλαντούχο Νικολάκη, γεννημένο το1990(!) [ήμαρτον]. Μουσική για ευφυείς ακροατές, από έναν ευφυή μουσικό.

κων/νος:

James Blake - James Blake (Atlas / A&M)

Ο James Blake αφαιρεί κάθε περιττό στοιχειο από τα τραγούδια του ομώνυμου album του και τα γεμίζει συναίσθημα.

Αγαπημένα tracks: Limit To Your Love, The Wilhem Scream

δέκα

2011-12-11T10:27:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Twilight Singers - Dynamite Steps (Sub Pop)

Γιατί θέλω να πιωένα μπέρμπον στο μπαρ του Dulli, μαζί του.

so far:

20.Cults-Cults

19.Anna Calvi-Anna Calvi

18. Mirel Wagner-Mirel Wagner

17.Raphael Saadiq-Stone Rollin'

16.Scott Matthews-What the night delivers...

15. Scott Matthew-Gallantry's favorite son

14.Le Days-Dead people on tape

13.Hanni El Khatib-Will the guns come out

12.Austra-Feel it break

11.Danger Mouse&Daniele Luppi-Rome

κων/νος:

Gui Boratto - III (Kompakt)

Minimal ηλεκτρονικοί ήχοι από έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς παραγωγούς του είδους. Ένα άλμπουμ, το οποίο ακούγεται το ίδιο ευχάριστα και πολύ δυνατά σε ηχεία, αλλά και με ακουστικά μόλις έχεις ξυπνήσει ή λίγο πριν κοιμηθείς.

υ.γ: αν θέλετε "κάτι πιο ποπ", ακούστε το This is not the end (feat. Luciana Villanova).

Αγαπημένα tracks: Trap, Striker

so far:

20.The Drums-Portamento

19.Zola Jesus-Conatus

18.Austra-Feel it break

17.The Shoes-Crack my bones

16.The Rapture-In the grace of your love

15.Washed Out-Within and Without

14.The Field-Looping state of mind

13.Dominik Eulberg-Diorama

12.Nicolas Jaar-Space is only noise

11.John Maus-We must become the pittiless censors of ourselves

έντεκα

2011-12-10T11:06:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome (Capitol)

Χωρίς αμφιβολία, ο πιο στυλάτος δίσκος της χρονιάς πουπέρασε.

κων/νος:

John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Oursevles (Ribbon)

Η μουσική του John Maus σε αυτό το άλμπουμ θυμίζει πολύ τα 80s, αλλά όχι μόνο. Θα την έλεγες synth pop, αλλά πάλι δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένας ηλεκτρονικός δίσκος που πρωταγωνιστούν τα πλήκτρα και συνδυάζονται άψογα με τα απόκοσμα φωνητικά. Κάθε φορά που το ακούω, ανακαλύπτω και κάτι που δεν είχα προσέξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όλα αυτά σε λίγο περισσότερο από μισή ώρα.

Αγαπημένα tracks: Hey Moon, Quantum Leap

δώδεκα

2011-12-09T11:25:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Austra - Feel it break (Domino)

Με αγάπη από τον Καναδά, η Katie Stelmanis ανακατεύειτη θεατρικότητα της όπερας (που σπούδαζε) και το μελόδραμα των 80's με το απαραίτητοστυλιζάρισμα.

Απαραίτητο άκουσμα: The beat and the pulse

κων/νος:

Nicolas Jaar - Space is Only Noise (Circus)

Ο μίνιμαλ ηλεκτρονικός ήχος του Nicolas Jaar δεν μπορεί παρά να σου κλέψει την καρδιά. Πολλά τραγούδια είναι στα γαλλικά -πράγμα που δεν αντέχω-, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε ούτε στιγμή να το αγαπήσω. Χωρίς να είναι χορευτικό, αυτό το άλμπουμ με κάνει όταν το ακούω να ψάχνω να βρω τρόπους να χορέψω.

Αγαπημένα tracks: Problems with the sun, Variations

δεκατρία

2011-12-08T10:30:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Hanni el Khatib - Will The Guns Come Out (Innovative Leisure)

Σκέιτερ από το Σαν Φρανσίσκο, με ξύπνιο μουτράκι,Φιλιπινο-Παλαιστίνιος, γκαζιάρης.

Αγαπημένα tracks: You rascal You, Dead Wrong

κων/νος:

Dominik Eulberg - Diorama (Traum)

Δεν έχω να πω και πολλά για την techno του Dominik Eulberg. Είναι ένα άλμπουμ που νομίζεις ότι δεν έχει τίποτα περιττό. Μια ώρα και κάτι, αφού πατήσεις το play, φωνάζεις χαμογελαστός: "Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας".

Αγαπημένα tracks: Islandmuschel 400, Der Tanz der Gluehwuermchen

δεκατέσσερα

2011-12-07T10:25:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Le Days - Dead People On Tape (Cacospysy Records)

Ακόμα κι αν το έχεις ξαναδεί το έργο, ο κύριος Daniel Hadin ξέρει να κάνει ελκυστική την επανάληψη. Ατμοσφαιρικό και πονεμένο, ίσως υπερβολικά, είναι ειλικρινές και πείθει για τις προθέσεις του.

κων/νος:

The Field - Looping State Of Mind (Kompakt)

Από τον τίτλο του άλμπουμ καταλαβαίνεις τί θα ακούσεις. O The Field και στα 7 κομμάτια του Looping State Of Mind παίζει με τα όρια της αντοχής στο να ακούς να επαναλαμβάνεται ο ίδιος ήχος συνέχεια. Ενσωματώνει ηχητικά ξεσπάσματα από διάφορα είδη μουσικής και φτιάχνει ένα μοναδικό σύνολο.

Αγαπημένα tracks: Arpeggiated Love, Burned Out

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones, 16.The Rapture-In the grace of your love, 15.Washed Out-Within and Without

δεκαπέντε

2011-12-06T11:08:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son (Indie Europe/ Zoom)

Μην τον μπερδεύετε με τον από πάνω. Αυτός είναι Αυστραλός και η φωνή του ακούγεται σαν φύλλο που τρέμει στο κρύο.

Αγαπημένα tracks: Felicity, Sinking

so far: 20.Cults-Cults, 19.Anna Calvi-Anna Calvi, 18. Mirel Wagner-Mirel Wagner, 17.Raphael Saadiq-Stone Rollin', 16.Scott Matthews-What the night delivers...

κων/νος:

Washed Out - Within and Without (Sub Pop)

Φωνητικά σαν να έρχονται από το υπερπέραν, όμορφοι chillwave ρυθμοί συνθέτουν αυτό το πλούσιο σε αισθήσεις άλμπουμ. Παρότι μ'αρέσουν γενικά οι πιο "σκληροί" ήχοι, το Within and Without κατάφερε να το αγαπήσω. Όχι αμέσως, αλλά σταδιακά. Ίσως γι'αυτό δεν το ξέχασα και το άκουγα ξανά και ξανά όλη τη χρονιά.

Αγαπημένα tracks: Far Away, A Dedication

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones, 16.The Rapture-In the grace of your love

δεκαέξι

2011-12-05T11:21:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Scott Matthews - What The Night Delivers... (San Remo)

Αγαπημένα tracks: Ballerina Lake, Walking home in the rain

so far: 20.Cults-Cults, 19.Anna Calvi-Anna Calvi, 18.Mirel Wagner-Mirel Wagner, 17.Raphael Saadiq-Stone Rollin'

κων/νος:

The Rapture - In The Grace Of Your Love (Red General Catalog)

Από τη πρώτη στιγμή που το άκουσα είπα: "θέλω να πάω σε ένα λιβάδι, να ακούω αυτό το άλμπουμ και να χορεύω.". Δεν ξέρω γιατί το είπα αυτό, μιας και με τη φύση δεν έχω καθόλου καλή σχέση. Ακόμα και τώρα, όμως, κάθε φορά που το ακούω έχω ακριβώς το ίδιο αίσθημα και λέω το ίδιο πράγμα.

Αγαπημένα tracks: Sail Away, Can You Find A Way?

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break, 17.The Shoes-Crack my bones

δεκαεφτά

2011-12-04T11:09:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Raphael Saadiq - Stone Rollin' (Columbia)

Ανερυθρίαστο fun με ψυχή.

so far: 20.Cults-Cults, 19.Anna Calvi-Anna Calvi, 18. Mirel Wagner-Mirel Wagner

κων/νος:

The Shoes - Crack my bones (Southern Fried Records)

Από τα πιο feel-good άλμπουμ της χρονιάς. Η ηλεκτρονική ποπ στα καλύτερά της. Κομμάτια που σου μένουν στο μυαλό για πολλή ώρα, επαναλαμβανόμενες ακροάσεις και η συνεχής αίσθηση ότι και μισή ώρα αφού έχεις ακούσει το άλμπουμ, θα σηκωθείς από τη καρέκλα και θα αρχίσεις να χορεύεις. Όλα αυτά είναι το Crack my bones.

Αγαπημένα tracks: Crack my bones, Wastin' Time

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus, 18.Austra-Feel it break

δεκαοκτώ

2011-12-03T09:42:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Mirel Wagner - Mirel Wagner (Kioski)

Φινλανδή Αιθιοπικής καταγωγής, με δίσκο κατασκότεινο, γεμάτο συναίσθημα και ξεγύμνωμα. Όχι ακόμα μία singer-songwriter.

so far: 20.Cults-Cults, 19.Anna Calvi-Anna Calvi

κων/νος:

Austra - Feel it break (Domino)

Μελοδραματικό, θεατρικό, με αρκετές ηλεκτρονικές νότες. Αυτό μου 'ρθε στο μυαλό όταν άκουσα πρώτη φορά το άλμπουμ του καναδικού συγκροτήματος. To ένα τραγούδι δένει με το άλλο αρμονικά, φτιάχνοντας ένα πολύ ομοιογενές σύνολο. Δυσκολεύτηκα πολύ να μη γράψω "όλα" στα "αγαπημένα μου tracks".

Αγαπημένα tracks: Beat and the Pulse, The Noise

so far: 20.The Drums-Portamento, 19.Zola Jesus-Conatus

δεκαεννιά

2011-12-02T15:51:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Anna Calvi - Anna Calvi (Domino)

Όχι, δεν είναι η νέα PJ αλλά την Lana del Rey (που μας τα έχουν πρήξει) την τρώει για πρωινό. Έχει σωστό ύφος.

so far: 20.Cults-Cults

κων/νος:

Zola Jesus - Conatus (Alternative Distribution Alliance)

Η μαγική μελοδραματική φωνή της Zola Jesus σε προετοιμάζει από την αρχή για την κορύφωση που έρχεται με το φοβερό Seekir. Σε κερδίζει χωρίς μεγάλη προσπάθεια και σε κάνει κομμάτι του σκοτεινού κόσμου που φτιάχνει με το Conatus.

Αγαπημένα tracks: Seekir, Skin

so far: 20.The Drums-Portamento

είκοσι

2011-12-01T16:48:00.000+02:00

Μαρκησία του Ο.:

Cults - Cults (Columbia)

κων/νος:

The Drums - Portamento (Universal/ Island)

Μερικά άλμπουμ που αγαπώ με κάνουν να τραγουδάω ό,τι άκουσα λίγο πριν στο σπίτι, όταν περπατάω στο δρόμο. Το Portamento είναι ένα από αυτά.
Είχα σταματήσει ένα διάστημα να το ακούω τόσο πολύ. Ώσπου ένα βράδυ σε ένα αγαπημένο μπαρ έπαιξε ένα από τα τραγούδια του. Αυτό ήταν, είχε αυτόματα θέση στην φετινή μου 20αδα.

Αγαπημένα tracks: I don't know how to love, If he likes it let him do it

τριανταπέντε έως εικοσιένα

2011-11-26T23:27:00.035+02:00

35. Foster The People - Torches (Columbia)

Το Pumped Up Kicks ίσως είναι το τραγούδι της χρονιάς. Αυτό δεν αφήνει σε καμία περίπτωση να περάσουν απαρατήρητα και τα υπόλοιπα πολύ όμορφα κομμάτια αυτού του άλμπουμ.

Αγαπημένα tracks: Don't Stop, Miss You

34. Cults - Cults (Columbia)
Το δεύτερο άλμπουμ της χρονιάς που μου φτιάχνει το κέφι. Η indie ποπ στα καλύτερά της. Τα δύο μέλη του group σε κάνουν να χαμογελάς χωρίς μεγάλη προσπάθεια.

Αγαπημένα tracks: Never saw the point, Go Outside

33. Arctic Monkeys - Suck it and See (Domino)

Όταν ακούς ένα άλμπουμ των Arctic Monkeys ξέρεις τί να περιμένεις. Πολλές κιθάρες, ριφ που σου μένουν στο μυαλό και τη φωνή του Alex Turner να τα δίνει όλα ακόμα και στις πιο "ήσυχες" στιγμές του άλμπουμ.

Αγαπημένα tracks: Reckless Serenade, Piledriver Waltz

32. I'm From Barcelona - Forever Today (Mute)

Όταν ακούω αυτό το άλμπουμ νομίζω ότι θα ανοίξω το παράθυρο και θα έχει ήλιο. Ανεξάρτητα από τί ώρα και τί μήνας είναι. Λιγότερο από μισή ώρα είναι αρκετή για να το καταφέρει αυτό.

Αγαπημένα tracks: Come On, Battleships

31. William Fitzsimmons - Gold in the Shadow (Nettwerk Records)

Η μορφή του William Fitzsimmons είναι όπως έχω στο μυαλό μου τον singer-songwriter. Τα τραγούδια του, με πρωταγωνιστή τη κιθάρα του, βγάζουν μια αίσθηση πίκρας. Ευτυχώς κάποιες μελωδίες σε σώζουν από το να είσαι τελείως down μετά την ακρόαση. Αρκεί να μην προσέχεις τους στίχους.

Αγαπημένα tracks: Psychasthenia, Beautiful Girl

30. Dum Dum Girls - Only in Dreams (Sub Pop)

Με τη φωνή της Dee Dee να σου μένει μετά το άκουσμά του, οι Dum Dum Girls έφτιαξαν ένα πολύ καλό σύνολο τραγουδιών. Άλλα εύθυμα, άλλα όχι και τόσο. Το αποτέλεσμα είναι ένα κεφάτο άλμπουμ, κυρίως λόγω των μελωδιών του.

Αγαπημένα tracks: Just A Creep, Coming Down

29. Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

Ένα πολύ καλό ροκ άλμπουμ που ξεκινάει πολύ δυνατά με έντονες κιθάρες να πρωταγωνιστούν. Από το πέμπτο τραγούδι και μετά γίνεται πιο εσωτερικό και πιο συναισθηματικό και -κατά τη γνώμη μου- καλύτερο.

Αγαπημένα tracks: Vomit, Forgiveness

28. SBTRKT - SBTRKT (Young Turks)

Τον SBTRKT τον έμαθα από το εκπληκτικό remix που έκανε στο Lotus Flower των Radiohead. O ήχος του είναι αυτό που φαντάζομαι ότι θεωρείται ήχος του Λονδίνου τώρα. Με μια σειρά από guest στα vocal, το ομώνυμο άλμπουμ του είναι τόσο καλοδουλεμένο που θυμίζει DJ set.

Αγαπημένα tracks: Wildfire, Never Never

27. Bombay Bicycle Club - A Different Kind Of Fix (Universal/Island)

Tο τρίτο άλμπουμ αυτού του αγγλικού συγκροτήματος σε κερδίζει από το πρώτο τραγούδι του. Συνεχίζει με αυτούς τους κεφάτους ρυθμούς μέχρι το τέλος. Οι μελαγχολικές εκρήξεις υπάρχουν, αλλά με εξαίρεση το τελευταίο κομμάτι, μένουν κρυμμένες κάτω από τις γρήγορες μελωδίες.

Αγαπημένα tracks: Still, Begars

26. Apparat - Devil's Walk (Mute)

Ωραίες ηλεκτρονικές μελωδίες και ήσυχα φωνητικά συνθέτουν το Devil's Walk του Apparat. Αν του δώσεις παραπάνω από μια ευκαιρίες για ακρόαση, θα καταφέρει να σε βυθίσει στον ήσυχο αλλά πολύ έντονο κόσμο που δημιουργεί.

Αγαπημένα tracks: Goodbye, Ash Black Veil

25. Feist - Metals (Cherrytree / Interscope)

Την πρώτη φορά που το άκουσα σκέφτηκα "Αυτό περιμέναμε τόσο καιρό;". Τελικά, το έβαλα να παίζει περισσότερες φορές από άλλα άλμπουμ που πίστευα ότι μ'αρέσουν περισσότερο. Κάποια από τα κομμάτια του μου κολλάν και τα ψιθυρίζω στο δρόμο, αλλά πάντα όταν είναι να το ακούσω, το ακούω ολόκληρο.

Αγαπημένα tracks: Graveyard, A Commotion

24. Baby Guru - Baby Guru (Inner Ear)

Το ντεμπούτο των Baby Guru επανέφερε την ψυχεδέλεια και το kraut rock στο λεξιλόγιό μας. Όταν τους είδαμε live κοιταζόμασταν με την απορία "πώς βγαίνει αυτός ο ήχος από τρία άτομα;" στα μάτια.

Αγαπημένα tracks: Navigation, Elf Over Rooftops

23. Sex Church - Growing Over (Load Records)

Νομίζω πως το ανακάλυψε ο thodoriskan. Τόσο ξένο σε σχέση με αυτά που ακούω, μα τόσο κολλητικό ταυτόχρονα. Το έμαθα αργά, σχετικά, και αυτό του στερεί μια θέση από την 20αδα, που σίγουρα του ανήκει.

Αγαπημένα tracks: Growing Over, Beneath the Bottom

22. May Roosevelt - Haunted (May Roosevelt)

Η May Roosevelt παίρνει ό,τι παραδοσιακό ρυθμό έχεις ακούσει στη ζωή σου, τον διαλύει και τον επανασυνθέτει με μοναδικό τρόπο. Αποτέλεσμα, αυτό το σκοτεινό άλμπουμ. Ένα από τα αγαπημένα της χρονιάς, που δύσκολα άφησα εκτός 20αδας.

Αγαπημένα tracks: Oomph, Dark The Night

21. Other Lives - Tamer Animals (TBD Records)

Tί να πω γι'αυτό το άλμπουμ. Το άκουσα όσο λίγα όλη τη χρονιά, με ένα μικρό κενό στο τέλος. Έχασε στο φώτο φίνις την είσοδό του στην 20αδα. Χορωδιακά φωνητικά, πολλά -και όχι συνηθισμένα σε τέτοιου είδους άλμπουμ- όργανα. Εξαιρετικό.

Αγαπημένα tracks: For 12, Desert

πενήντα έως τριανταέξι

2011-11-26T17:48:00.028+02:00

50. Hanni El Khatib - Will the Guns Come Out (Innovative Leisure)

Ένα άλμπουμ που έμαθα πριν δυο βδομάδες. Έντονες κιθάρες, drums και rock διάθεση. Μια φωνή που σου μένει, από τη -σχεδόν- απαγγελία στην αρχή του δίσκου μέχρι και τα πιο σκληρά κομμάτια.

Αγαπημένα tracks: Fuck It, You Win, Wait Wait Wait

49. Explosions in the sky - Take Care, Take Care, Take Care (V2)
Πολλοί τους κατηγορούν ότι επαναλαμβάνονται. Εμένα δεν παύουν να είναι από τα αγαπημένα μου post-rock group. Κάθε που θα βάλω το cd τους να παίζει, ξέρω ότι θα το ακούσω τουλάχιστον δύο φορές στο repeat.

Αγαπημένα tracks: Human Qualities, Let me back in

48. The Decemberists - The King is Dead (Rough Trade)
Παρότι δεν είμαι και μεγάλος φαν αυτού του ήχου, οι Decemberists με το King is Dead με έκαναν να χαμογελάω όποτε τους άκουγα. Και τους άκουσα πολλές φορές.

Αγαπημένα tracks: Rox in the Box, This is why we fight

47. Anna Calvi - Anna Calvi (Domino)

Σίγουρα ένα από τα ντεμπούτο album της χρονιάς. Με μάγεψε με τη φωνή και την κιθάρα της. Το ότι βγήκε τόσο νωρίς, ίσως του στέρησε μια υψηλότερη θέση.

Αγαπημένα tracks: First we kiss, Love won't be leaving

46. Still Corners - Creatures Of An Hour (Sub Pop)
H Tessa Murray τραγουδάει στα όρια του ψιθύρου. Ένα φοβερά ατμοσφαιρικό άλμπουμ που απ'το πρώτο μέχρι το τριακοστό-και-κάτι λεπτό δεν σε αφήνει να στρέψεις αλλού τη προσοχή σου.

Αγαπημένα tracks: Submarine, Endless Summer

45. The War on Drugs - Slave Ambient (Secretly Canadian)
Μου θυμίζει κάτι από παλιά, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τί είναι αυτό. Σίγουρα, όμως κάτι καλό. Ένα πολύ ωραίο ροκ άλμπουμ με κάποια τραγούδια που θα θυμάμαι και σε δύο χρόνια από τώρα.

Αγαπημένα tracks: Baby Missiles, Come to the city

44. Monovine - Cliche (Inner Ear)
Η επιστροφή του grunge. Ένα άλμπουμ γεμάτο με τραγούδια που σε κάνουν να κολλάς. Live είναι ακόμα καλύτεροι. Ακούγεται -πολύ πολύ- δυνατά.

Αγαπημένα tracks: Don't make noise, Odd

43. Fleet Foxes - Helplessness Blues (Bella Union)
Μου είχαν πει ότι δεν συγκρίνεται με το ντεμπούτο τους. Εγώ άκουσα πρώτα αυτό και μπορώ να πω ότι μου άρεσε περισσότερο. Αυτό το άλμπουμ είναι το πώς έχω τη folk-rock στο μυαλό μου.

Αγαπημένα tracks: The Shrine/ An Argument, Lorelai

42. King Elephant - King Elephant (Inner Ear)
Η solo δουλειά του ντράμερ των Baby Guru. Τα τύμπανα -όπως είναι φυσιολογικό- έχουν τον πρώτο λόγο. Ένα μικρό σε διάρκεια άλμπουμ, γεμάτο από πολλές διαφορετικές μελωδίες και επιρροές από πολλούς καλλιτέχνες.

Αγαπημένα tracks: Appreciation, Obnoxious

41. Youth Lagoon - The Year of Hibernation (Fat Possum-Red-)
Είναι λες κι έχει φτιαχτεί για τις μέρες με βροχή. Είτε για να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα είτε χειρότερα. Έχει καταφέρει και τα δυο σε εμένα.

Αγαπημένα tracks: Cannons, The Hunt

40. Andy Stott - We Stay Together (Modern Love)
Θα έλεγα ότι είναι techno. Αλλά είναι τόσο σκοτεινό και χρησιμοποιεί τόσο πολύ το μπάσο που αγγίζει τα όρια του dubstep. Αυτό το "υβριδικό" άλμπουμ με έκανε να κολλήσω μαζί του από τη πρώτη φορά που το άκουσα.

Αγαπημένα tracks: We Stay Together(part one), Cracked

39. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome (EMI)

Όταν το πρωτοάκουσα ήμουν σίγουρος ότι είναι soundtrack κάποιας ταινίας. Στη συνέχεια, κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται. Οι εικόνες που δημιουργεί με κάθε νέα ακρόαση είναι αρκετές.

Αγαπημένα tracks: Black(feat. Norah Jones), Morning Fog

38. Dodos - No Color (Wichita recordings)

Ένα από τα τρία άλμπουμ της χρονιάς που ακούω για να μου φτιάξουν το κέφι. Ανοίγει πολύ γκαζωμένα και με την εξαίρεση δύο τραγουδιών έτσι ολοκληρώνεται. Ζορίζομαι πολύ να ξεχωρίσω αγαπημένα κομμάτια.

Αγαπημένα tracks: Don't try to hide it, Don't Stop

37. Dirty Beaches - Badlands (Zoo Music)

Πρώτη μου επαφή με τη μουσική του Dirty Beaches ήταν όταν άκουσα το Lord Knows Best στον Εν Λευκώ. Αμέσως έψαξα να μάθω παραπάνω γι'αυτόν και βρήκα το Badlands. Μια μίξη πολλών διαφορετικών ειδών που εμφανίζονται στα τραγούδια του δίνουν αυτό το αποτέλεσμα.

Αγαπημένα tracks: Lord Knows Best, Sweet 17

36. Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic)
Τι κι αν το "I Follow Rivers" σχεδόν το μισήσαμε ακούγοντάς το παντού όλο το καλοκαίρι; Το Wounded Rhymes είναι ένα από τα καλύτερα ποπ άλμπουμ που άκουσα τα τελευταία χρόνια. Με ωραία ξεσπάσματα και δόσεις μελοδραματισμού εκεί που πρέπει.

Αγαπημένα tracks: Jerome, Silent my song

#blogovision

2011-11-24T20:27:00.000+02:00

via

Ή αλλιώς, γιατί θα δεις ασυνήθιστη κίνηση στο blog για ένα μήνα περίπου.

Όλες τις λεπτομέρειες μπορείς να τις διαβάσεις εδώ. Συνοπτικά, θα έλεγα ότι μαζευόμαστε όσοι bloggers ακούσαμε αρκετά cd της χρονιάς που πέρασε και ψηφίζουμε τα αγαπημένα μας. Από τη 1 Δεκεμβρίου μέχρι τις 20 θα ανεβαίνουν αντίστροφα τα 20 καλύτερα, με ένα ποστ κάθε μέρα.

Σκοπεύω να κάνω άλλα δύο ή ένα ποστ με τις θέσεις 50-21, μέχρι τις 30 Νοεμβρίου.

Σκόπιμα παραπάνω χρησιμοποίησα τη λέξη "αγαπημένα" και όχι καλύτερα. Δεν είμαι ούτε κριτικός, ούτε έχω τόση μουσική παιδεία για να πω ότι ένα άλμπουμ είναι καλύτερο από ένα άλλο. Το μόνο που μπορώ να πω, κι αυτό θα κάνω με την 20αδα, είναι ότι αγάπησα κάποια cd περισσότερο από κάποια άλλα.

Ξέρω από πριν ότι θα είμαι άδικος με κάποια άλμπουμ. Ειδικά με αυτά που άκουσα στην αρχή της χρονιάς και με αυτά που άκουσα το τελευταίο καιρό, γιατί τα πρώτα τα ξέχασα και τα δεύτερα δεν κατάφερα να τα χορτάσω, να τα αγαπήσω και να μου μείνουν στο μυαλό, όπως μου έμειναν άλλα.

Τέλος, χαίρομαι πάρα πολύ που θα έχω και guest-blogger για το πρώτο εικοσαήμερο του Δεκεμβρίου. Θα είναι η Markisia. Μου πρότεινε πολλά cd να ακούσω φέτος, κάποια από αυτά είναι στην 50αδα, και κάποια άλλα στην 20αδα μου. Οπότε, είναι πολύ τιμητικό για εμένα που θα δημοσιεύσει τη λίστα της εδώ.

Γιατί δεν θέλω να κλείσει η Ελευθεροτυπία

2011-11-01T16:54:00.005+02:00

Δεν διάβαζα πάντα εφημερίδες. Από μικρός θυμάμαι την εικόνα τους, όμως, μέσα στο σπίτι. Ειδικά τις Κυριακές έβλεπα κομμάτια της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στο σαλόνι και στο δωμάτιο των γονιών μου.

Μια φορά, από περιέργεια, πήρα στα χέρια μου το "Ε", που μου φάνηκε και το πιο ελκυστικό και προσιτό στα μάτια μου, ίσως λόγω του ιλουστρασιόν χαρτιού. Το ξεφύλλισα χαζεύοντας τις εικόνες, ώσπου έφτασα στη τελευταία σελίδα και είδα ότι είχε κόμικς. Ενθουσιάστηκα, γιατί εκείνη τη περίοδο διάβαζα ό,τι περιοδικό με κόμικς κυκλοφορούσε και μου έκανε εντύπωση που είδα ότι υπήρχε μια τέτοια σελίδα σε κάτι που διάβαζαν οι γονείς μου.

Μετά από αυτή τη μέρα, κάθε Κυριακή είχα στο μυαλό μου να διαβάζω στη τελευταία σελίδα του "Ε" τον Αρκά. Όσο περνούσε ο καιρός, η περιέργειά μου μεγάλωνε για το τι υπήρχε και στις υπόλοιπες σελίδες του περιοδικού κι άρχισα να το ξεφυλλίζω λίγο πιο προσεκτικά. Ενθουσιάστηκα. Διάβαζα για πράγματα που δεν γνώριζα ότι υπήρχαν. Εκθέσεις στις Η.Π.Α., αφιερώματα σε καλλιτέχνες, συνεντεύξεις από ανθρώπους που αργότερα κατέληξα να θαυμάζω.

Αυτό μου έγινε συνήθεια με τον καιρό, όταν αποφάσισα να αρχίσω να ξεφυλλίζω και το βασικό σώμα της εφημερίδας για να δω αν υπάρχει κάτι που με ενδιαφέρει κι εκεί. Έτσι, κάτω από το εντυπωσιασμένο βλέμμα των γονιών μου, άρχισα να διαβάζω ολόκληρη την εφημερίδα. Το αμέσως επόμενο κομμάτι της που άρχισα να διαβάζω ήταν το ένθετο των Τεχνών, το 7. Στη τελευταία σελίδα του υπήρχε το top50 της ifpi, κι έβλεπα τις κατατάξεις των cd. Άρχισα να διαβάζω τη στήλη του Ευγένιου Αρανίτση (χωρίς να καταλαβαίνω και πολλά) και τη στήλη του Θανάση Γιαλκέτση (εκεί καταλάβαινα λίγα παραπάνω).

Τα χρόνια περνούσαν, εμένα μου ήταν συνήθεια πλέον να ξεκοκαλίζω τα δυο αυτά έντυπα, και κάποια στιγμή άρχισα να διαβάζω με ενδιαφέρον και την υπόλοιπη εφημερίδα. Άρχισα να είμαι περίεργος για τη πολιτική, διάβαζα τα άρθρα που υπήρχαν στις σελίδες της, και απέκτησα τεράστια αδυναμία στον Ιό της Κυριακής. Η αγαπημένη μου στήλη, η οποία με βοήθησε να δω τα πράγματα αρκετά διαφορετικά από όσο τα έβλεπα μέχρι τότε, μου έδωσε να καταλάβω με τις πολλές πηγές τι σημαίνει δημοσιογραφία με στοιχεία και συνέβαλλε αρκετά στο ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος.

Εκτός από τις Κυριακές, διάβαζα την Ελευθεροτυπία και τις Τετάρτες. Την αγόραζα για το "9", αλλά με την διαδρομή που περιέγραψα παραπάνω και για την Κυριακάτικη (κόμικς-τέχνες-πολιτική), άρχισα να τη διαβάζω ολόκληρη. Όσο μεγάλωνα άρχισα να ζητάω κι άλλες εφημερίδες για να διαβάζω. Κυρίως τις Κυριακές, αλλά όχι μόνο.

Την Ελευθεροτυπία σταμάτησα να την αγοράζω από τη στιγμή που έγινα φοιτητής. Προσπαθούσα να κάνω οικονομία και τα 4 ευρώ που έδινα για εφημερίδες τις Κυριακές ήθελα να μου προσφέρουν όσο το δυνατόν περισσότερο υλικό για ανάγνωση. Ποτέ δεν σταμάτησα να τη διαβάζω, όμως. Ευτυχώς υπάρχει το πολύ καλό site της που μπορούσα να διαβάζω από εκεί ό,τι ήθελα.

Με τον καιρό, άλλαξαν αρκετά πράγματα στην Ελευθεροτυπία. Άλλαξε το αγαπημένο μου 7, έφυγε ο Ιός και πολλοί από τους εξωτερικούς συνεργάτες -όπως ο Γιάννης Πανούσης. Είχε σταματήσει να μου αρέσει και να χαίρομαι όταν τη διαβάζω. Το τελευταίο καιρό μου άρεσαν μόνο η Βιβλιοθήκη, τα ένθετα της Le monde diplomatique και των New York Times και το δισέλιδο που αφορά τα media στη Κυριακάτικη. Το "Ε" όσες φορές έπεσε στα χέρια μου κατάλαβα ότι εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο περιοδικό που διάβαζα κάποτε.

Όλα αυτά, όμως, δεν μετρίασαν ούτε στο ελάχιστο τη πίκρα που ένιωσα όταν διάβασα στο twitter ότι υπάρχουν φήμες για το κλείσιμό της. Είναι ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας που σταματά να υπάρχει. Κυρίως, όμως, είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που με επηρέασε πολύ και διαμόρφωσε αυτό που είμαι.

Ελπίζω να μην επιβεβαιωθούν οι φήμες.

"H αυτοπροσωπογραφία ενός ρεπόρτερ"

2011-08-04T16:17:00.007+03:00

"Παρατηρείτε κάποια κρίση στην αγορά των μέσων ενημέρωσης στην Πολωνία;

Δεν νομίζω πως τα πολωνικά μέσα ενημέρωσης υφίστανται κάποιο είδος ξεχωριστής κρίσης. Η κατάστασή τους αντικατοπτρίζει την κατάσταση της κοινωνίας. Όταν λέμε πως κάποιος βουλευτής δεν έχει επίπεδο, πρέπει να θυμόμαστε πως εμείς τον εκλέξαμε με δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι αίμα απ'το αίμα και οστό απ'τα οστά της κοινωνίας μας. Δεν έχουμε σε ποιον να ρίξουμε ευθύνες.

Επιστρέφουμε στο σημείο εκκίνησης, στην κατάσταση των πανεπιστημίων μας, των σχολείων μας, ολόκληρου του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Είναι απαραίτητη η εκπαίδευση μιας αστικής κοινωνίας, ή μιας κοινωνίας που να μπορεί να θέλει να αντιδρά. Όταν το κακό κανάλι θα βρει απέναντί του έναν συνειδητοποιημένο αποδέκτη που δεν έχει όρεξη να χαζεύει ανόητα προγράμματα ή να διαβάζει κακά βιβλία, θα πρέπει να αλλάξει το προφίλ του ή να χαθεί, αφού δε θα βρίσκει διαφημιστές."

Πριν δύο εβδομάδες περίπου τελείωσα το βιβλίο "Αυτοπροσωπογραφία ενός ρεπόρτερ" του Ρίτσαρντ Καπισίνσκι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είναι ένα μικρό βιβλίο- ούτε 200 σελίδες- με διάφορες σκέψεις, απόψεις και αποσπάσματα από συνεντεύξεις που έχει δώσει ο Ρίτσαρντ Καπισίνσκι.

Έχουν πολύ ενδιαφέρον όλα αυτά που λέει, είναι πολύ καλογραμμένο και έτσι όπως είναι χωρισμένο σε μικρά κομμάτια, διαβάζεται πολύ εύκολα κι ευχάριστα.

Είχα σημειώσει αρκετά κομμάτια τα οποία μου φάνηκαν πολύ ωραία και που ήθελα να τα βάλω εδώ. Κομμάτια για τη γραφή, για το ρεπορτάζ, για τα ταξίδια, για την ανάγνωση, για τη δημοσιογραφία.. Είναι γεμάτο από όμορφες σκέψεις αυτό το βιβλίο.

Λίγες σελίδες πριν τελειώσει, όμως, διάβασα το παραπάνω απόσπασμα, και μου φάνηκε το πιο επίκαιρο για όσα γίνονται στην Ελλάδα εδώ και αρκετό καιρό. Το κομμάτι που αναφέρεται στους βουλευτές, είναι η απάντηση σε αυτούς που οργάνωναν τις -όχι και τόσο- ειρηνικές διαμαρτυρίες εναντίον τους.

Τέλος, αυτό που αναφέρει για την παιδεία και την εκπαίδευση, μπορεί από πολλούς να θεωρείται απλοϊκό σαν σκέψη, αλλά εγώ πιστεύω ότι η καλή και σωστή παιδεία είναι απάντηση σε όλα, κυρίως στη μετριότητα.

Ένα πολύ καλό και αναλυτικό κείμενο για τον Ρίτσαρντ Καπισίνσκι και τα βιβλία του έγραψε ο Τάσος Τέλλογλου στο 1ο τεύχος του περιοδικού "The Books' Journal". Δυστυχώς δεν υπάρχει online.

με αφορμή μια παλιά φωτογραφία

2011-07-07T05:04:00.002+03:00

Προχτές, άνοιξα τον υπερβολικά θορυβώδη παλιό μου υπολογιστή. Χάζευα τα αρχεία που είχα αποθηκευμένα, ώσπου έπεσα σε κάποιες παλιές φωτογραφίες. Έβαλα το φλασάκι και τις αντέγραψα γρήγορα, γιατί δεν άντεχα άλλο τον ήχο.

Οι περισσότερες ήταν τραβηγμένες με το πρώτο μου κινητό με κάμερα. Γέλασα πολύ βλέποντάς τες. Οι πόζες ήταν αρκετά αστείες. Ανέβασα μία στο facebook η οποία με έκανε να γελάσω πιο πολύ από όλες. Τα μαλλιά μου είναι σχεδόν αφάνα. Πιο μεγάλα από τότε δεν τα έχω αφήσει ποτέ. Έχω στο στόμα μου επιδεικτικά κάτι σαν τσιγάρο, το οποίο ήταν απλά χαρτάκι για στριφτά τσιγάρα με ένα φίλτρο στην άκρη, αποτέλεσμα των προσπαθειών μου να μάθω να στρίβω, κι ας μην κάπνιζα τότε.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Είναι αρχές της χρονιάς, είμαι Α λυκείου και μόλις έχω πάει σε άλλο σχολείο από αυτό που πήγαν οι φίλοι μου απ'το γυμνάσιο. Είχα άγχος τότε, για το αν θα γνωρίσω κανέναν και πώς θα είναι χωρίς τους ανθρώπους που είχα συνηθίσει τόσα χρόνια να βλέπω κάθε μέρα.

Μου κάνει εντύπωση που θυμάμαι τόσα πράγματα από τότε. Θυμάμαι μέχρι και τους διαλόγους που είχαμε πριν και μετά τη λήψη της φωτογραφίας με τους γύρω μου. Από τότε, όμως, έχουν περάσει εφτά χρόνια.

Εκείνη τη περίοδο ήμουν ακόμα στον κόσμο μου, μη ξέροντας τί θέλω να κάνω, με τί θέλω να ασχοληθώ, τί θέλω να σπουδάσω. Ήταν, όμως, η αρχή μιας φοβερά κουραστικής περιόδου που οδήγησε στις Πανελλήνιες και σε ανέλπιστα καλά αποτελέσματα, τα οποία μου έδωσαν τη δυνατότητα έχω πάρα πολλές επιλογές.

Τελικά, εφτά χρόνια μετά από αυτή τη φωτογραφία, συνεχίζω να είμαι στον κόσμο μου. Ξέρω, όμως, τί θέλω να κάνω, με τί θέλω να ασχοληθώ και γνωρίζω σίγουρα ότι ΔΕΝ θέλω να σπουδάσω Οικονομικά που σπουδάζω αυτή τη στιγμή.

Είναι αστείο, γιατί νιώθω πως είμαι περίπου στην ίδια φάση τότε και τώρα, παρά τις διαφορές που ανέφερα. Δυο από τις πιο καλές μου φίλες, λογικά, θα φύγουν από την πόλη κι εγώ θα πρέπει να τις "αντικαταστήσω" κατά κάποιο τρόπο, όπως έκανα και με τους φίλους που πήγαν σε διαφορετικό λύκειο από μένα.

Τότε, ξεκινούσε η πίεση του λυκείου και οι Πανελλήνιες πλησίαζαν όλο και παραπάνω. Τώρα, έχοντας συμπληρώσει τέσσερα χρόνια σπουδών, ξεκινά η πίεση του πτυχίου, το οποίο -αντίθετα με τις Πανελλήνιες που πλησίαζαν- δεν το βλέπω πουθενά στον ορίζοντα.

Εφημερίδες και βιβλία

2011-07-02T23:36:00.004+03:00

Τρία ή τέσσερα χρόνια πριν, είχαμε πάει αυθημερόν για μπάνιο σε μια από τις παραλίες μετά τη Λάρισα. Δεν θυμάμαι σε ποια. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι δεν είχα πάρει εφημερίδες από τα Τρίκαλα, γιατί μου είπαν ότι βιαζόμασταν, και θα αγόραζα εκεί.

Φτάσαμε, και αφού βρήκαμε ξαπλώστρες ξεκίνησα να βρω το μοναδικό -όπως αποδείχτηκε- μαγαζί που πουλούσε εφημερίδες στη περιοχή.

Αφού περπάτησα γύρω στα 15 με 20 λεπτά μέσα στον ήλιο, έφτασα, ρωτώντας δύο φορές στο δρόμο περαστικούς, στο μαγαζί, το οποίο βρισκόταν στην άλλη άκρη της παραλίας.

Ταλαιπωρημένος, όπως ήμουν, ζήτησα τις εφημερίδες που ήθελα από μια πολύ ευγενική κυρία που δούλευε εκεί.Μου τις έδωσε όλες, εκτός από το Ποντίκι. Το κράτησε λίγο στα χέρια της, και κάτι κοιτούσε. Δεν κατάλαβα τί ήταν αυτό, μέχρι που μου είπε: "Δεν είχα προσέξει πως δίνει δώρο βιβλίο η εφημερίδα.". Της είπα ότι ξεκίνησε εκείνη την εβδομάδα η προσφορά με κάποια μικρά διηγήματα μυστηρίου -αν θυμάμαι καλά τα πρώτα ήταν του Edgar Allan Poe.

Χαμογέλασε, και μου είπε "Λες κάποτε όλες οι εφημερίδες αντί να δίνουν DVD να δίνουν βιβλία;". Γελώντας της είπα ότι θα ήταν πολύ ωραία, αλλά δεν νομίζω. Δεν είμαι γνωστός για την αισιοδοξία μου, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα δικαιολογούμαι. Όλη μου τη ζωή θυμόμουν της εφημερίδες να δίνουν κουπόνια αρχικά, τα οποία εξαργύρωνες σε ένα σετ βαλιτσών για παράδειγμα, και DVD στη συνέχεια.

Έφτασε, όμως, αυτό το σαββατοκύριακο. Δύο από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες, το Βήμα και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία δίνουν βιβλία. Το Βήμα δίνει 5 ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα και η Κυριακάτικη 10 βιβλία γνωστών Ελλήνων συγγραφέων (μεταξύ αυτών και οι "Νυχτερίδες" της αγαπημένης μου Λένας Κιτσοπούλου).

Δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν τέτοιες προσφορές, αλλά όταν είδα αυτές τις δύο που ανέφερα να ξεκινάνε την ίδια εβδομάδα, θυμήθηκα τα λόγια εκείνης της συμπαθητικής γυναίκας. Μπορεί εγώ να παραμένω απαισιόδοξος, αλλά λέτε τελικά να έχει δίκιο;

Η ευγένεια των πολιτικών

2011-07-01T00:11:00.002+03:00

Δεν με νοιάζουν, ούτε θέλω να σχολιάσω κάτι από τα λεγόμενα και των δύο όσο αφορά τις πολιτικές τους θέσεις.

Αισθάνθηκα πολύ άσχημα βλέποντας τον κ.Τσίπρα να μιλάει με αυτό το τρόπο σε κάποιον που έχει πάνω από τα διπλάσια χρόνια του. Δεν θεωρώ πως πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν πολιτικό τοτέμ ο κ.Κακλαμάνης, αλλά νομίζω πως οι στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας θα όφειλαν τουλάχιστον μία διαφορετική αντιμετώπιση.

Συζητώντας γι'αυτό με κάποιο άτομο που εκτιμώ αρκετά την άποψή του, ρώτησα αν είναι παράλογο που μου φαίνεται άσχημος ο τρόπος του κ.Τσίπρα. Η απάντηση που πήρα ήταν "το παράλογο είναι που περιμένεις ευγένεια από πολιτικό".

Με προβλημάτισε αρκετά, σκέφτηκα πως έχει άδικο και ότι δεν γίνεται να ισχύει αυτό γενικά. Μετά θυμήθηκα ότι στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές το μεγάλο παράπονο που είχαν από τον κ.Καμίνη ήταν ότι ήταν πολύ ευγενικός στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, περίμενε το συνομιλητή του να ολοκληρώσει και δεν έπαιρνε το λόγο με το "έτσι θέλω".

Τελικά, ο κ.Καμίνης εκλέχθηκε, οπότε σκέφτηκα πως βρήκα την εξαίρεση στον κανόνα και ετοιμάστηκα να το αναφέρω. Λίγες στιγμές μετά, όμως, θυμήθηκα πως η συνέχεια των ρεπορτάζ που αφορούσαν την στάση του στις τηλεοπτικές εμφανίσεις, αφιερωνόταν στην αλλαγή και στη "βελτίωσή" του σε αυτόν τον τομέα. Οδηγήθηκε δηλαδή στην υιοθέτηση της συνηθισμένης τηλεοπτικής συμπεριφοράς.

Και τότε έγινα ξανά απαισιόδοξος.

Πού θα ήθελα να είμαι σήμερα + το υποκατάστατο

2011-06-30T04:05:00.005+03:00

Σήμερα, στο Hyde Park στο Λονδίνο, γίνεται ένα live στο οποίο θα ήθελα να είμαι πάρα πολύ. Αν με ακολουθείς στο twitter, ή είσαι φίλος μου στο facebook, σίγουρα θα έχεις δει να το αναφέρω, τις πιο πολλές φορές βρίζοντας που δεν θα είμαι εκεί.

Τόση ώρα δεν είπα ποιο είναι αυτό το live. Λοιπόν, το live είναι αυτό.

Τέσσερα συγκροτήματα, από τα οποία τα δύο (οι Arcade Fire και οι Mumford and Sons) είναι ό,τι έχω ακούσει περισσότερο εδώ και 6 μήνες περίπου. Δεν θα πω ψέματα ότι τους ήξερα χρόνια πριν, από τα πρώτα τους βήματα κτλ. Η blogovision είναι αυτή που με έκανε να τα μάθω, και διάφορες προτροπές από φίλους.

Δεν θέλω να πολυλογώ, όμως. Ο μόνος λόγος που κάνω αυτό το ποστ -εκτός του ότι βρήκα αφορμή να δώσω λίγη ζωή εδώ, είναι για να δείξω κι σε εσάς ένα από τα υποκατάστατά μου για σήμερα.

To live αυτό είναι -τουλάχιστον- καταπληκτικό.

Οι Νεράιδες του Μαν

2011-03-11T17:55:00.003+02:00

"Είναι αλλόκοτη, και συνάμα αφάνταστα γοητευτική, η σχέση που μας δένει με το σκοτάδι. Κι ο πυρήνας αυτής της γοητείας βρίσκεται στη μεταμόρφωση που πετυχαίνει πάνω μας, όταν, πιασμένο από ένα κρυφό κομμάτι της ψυχής μας, μας μεταφέρει ακαριαία στο παρελθόν, σαν μια σελίδα που γυρνά απρόβλεπτα κι από το κέντρο της ένα ξεραμένο πέταλο αναδίδει το άρωμα κάποιου παλιού μας φόβου. Έχει συμβεί σ' όλους μας - κι οι πιο θαρραλέοι ρασιοναλιστές, κι οι πιο ψύχραιμοι επιστήμονες, που ξέρουν ότι το σκοτάδι δεν είναι τίποτα παραπάνω από έλλειψη σωματιδίων φωτός, έχουν αισθανθεί κατά περίσταση ένα κύμα φόβου μπροστά του. Μπορεί να είναι μια στιγμή τη νύχτα, όταν σηκώνονται να πιουν ένα ποτήρι νερό κι η πόρτα της κουζίνας, που νόμιζαν πως είχαν κλείσει, εμφανίζεται μισάνοιχτη. Κάποιο αντικείμενο την ώρα που ξαπλώνουν, με σχήμα ακαθόριστο, που δεν μπορούν ν' αναγνωρίσουν.."

Από το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ, Νεράιδες του Μαν,

εκδόσεις Εξάντας

Πυροβολισμός στο πρόσωπο

2011-02-13T18:08:00.003+02:00

Δεν ξέρω αν κάνω αυτό το ποστ γιατί έχω τύψεις
που έχω να γράψω κάτι αρκετό καιρό,
ή γιατί κόλλησα σήμερα με αυτό το cd του The Boy.
Απλά, το έκανα.

Κυνόδοντας

2011-02-07T17:27:00.004+02:00

Είδα τον "Κυνόδοντα" μετά τη βράβευσή του στις Κάννες, οπότε οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες· και επαληθεύτηκαν. Πρόκειται για μία απαιτητική ταινία. Αυτός που θα την δει πρέπει να είναι εξοικειωμένος με το σινεφίλ χαρακτήρα της, και να ξέρει πως δεν θα δει μια κλασσική ελληνική ρομαντική κομεντί.

Το αλληγορικό της σενάριο, με το αποστειρωμένο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά είναι ένα πικρό σχόλιο για τον υπερπροστατευτισμό της "αγίας" ελληνικής οικογένειας, δοσμένο με πολύ σκληρό τρόπο. Το μήνυμα της ταινίας παρανοήθηκε από πολλούς, με αποτέλεσμα να ακουστούν χαρακτηρισμοί όπως "εμετική ταινία","αίσχος που την έστειλε η Ελλάδα στα Oscar" κ.ο.κ.

Είναι μια ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζω όμως τον Χρήστο Στέργιογλου για τον συγκλονιστικό ρόλο του πατέρα που έπλασε. Η σκηνοθεσία είναι υποδειγματική, και τα πολύ φωτεινά χρώματα που εμφανίζονται μπροστά μας, κάνουν την ταινία να μοιάζει ακόμα πιο σκοτεινή.

Βρίθει μηνυμάτων, από το ειδυλλιακό περιβάλλον που -νομίζει πως- έχει κατασκευάσει ο πατέρας για τα παιδιά του, έως τον τρόπο που γίνεται ο "απογαλακτισμός". Το ότι απαιτείται να πέσει ο κυνόδοντας από τα παιδιά, για να φύγουν από το σπίτι, είναι ξεκάθαρο σχόλιο στην κρυφή επιθυμία που έχουν οι γονείς, να είναι τα παιδιά δίπλα τους σε όλη τους τη ζωή. Επίσης, υπάρχουν σχόλια για τη σεξουαλική "ενηλικίωση". Όλα αυτά αποτυπώνονται με ιδιότυπο χιούμορ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν σχόλια που την αποθεώνουν και άλλα που την καταδικάζουν. Η ταινία δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, προκαλεί, εντυπωσιάζει, προβληματίζει και νιώθεις την ανάγκη να συζητάς γι'αυτήν για πολύ καιρό ακόμα.

Αυτός, άλλωστε, δεν είναι και ο ρόλος της Τέχνης;

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό f-ZINE, μαζί με την άποψη κάποιου που δεν του άρεσε η ταινία. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το περιοδικό σε μορφή .pdf εδώ.

Διακοπές στην Ολλανδία part 1, το ταξίδι.

2010-12-23T22:20:00.004+02:00

Αν δεν κάνω λάθος είναι η έβδομη ή η όγδοη φορά που έρχομαι στην Όλλανδία. Ζει μόνιμα ο αδερφός της μητέρας μου εδώ, οπότε είναι πολύ καλή αφορμή για επίσκεψη και πιο οικονομική σε σχέση με άλλα ταξίδια, ακόμα και μικρότερης διάρκειας. Η πόλη που ζει είναι το Den Bosch.

Πρώτη φορά, όμως, ήρθα με πτήση στην οποία έπρεπε να αλλάξω αεροπλάνο ενδιάμεσα, και αυτό μου δημιούργησε λίγο άγχος καθώς δεν το είχα ξανακάνει ούτε σε άλλο ταξίδι. Ταξίδευα με προορισμό το Ντύσελντορφ και ενδιάμεσο σταθμό τη Ζυρίχη. 'Ηταν αρκετά "απάνθρωπη" η ώρα του ταξιδιού (04:50), αλλά δεν είχα πετάξει ξανά βράδυ οπότε φαντάστηκα πως θα είναι ωραία. Όντως ήταν, αλλά μέχρι το σημείο που συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να δω τίποτα έξω από το παράθυρο, πέρα από κάποιες υποψίες συννέφου. Μου αφαιρέθηκε η δυνατότητα να κάνω ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα που έκανα μέσα στο αεροπλάνο, και που έκανε το ταξίδι πιο ευχάριστο.

Το πρώτο μισό του ταξιδιού, ήταν ένα κλασσικό ταξίδι με Έλληνες συνεπιβάτες. Κάποιοι μιλούσαν δυνατά, άλλοι κυνηγούσαν παιδιά στο διάδρομο (φωνάζοντας δυνατά) και οι μπροστινοί μου δεν σταμάτησαν να μιλάνε και να σχολιάζουν τα πάντα για τις επόμενες 2 ώρες και 20 λεπτά. Ταξίδευαν για Νέα Υόρκη, και μάθαμε κάθε λεπτομέρεια για το ταξίδι τους, καθώς έκαναν σχολιασμό του προγράμματός του. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν τους κατηγορώ. Εγώ αν ταξίδευα για Νέα Υόρκη, είναι πολύ πιθανό να ντυνόμουν Άγαλμα της Ελευθερίας με t-shirt "I love NY", από τον ενθουσιασμό μου.

Φτάσαμε στη Ζυρίχη, όπου είδαμε -με κάποια ανακούφιση- πως δεν ήμασταν οι μόνοι που θα άλλαζαν αεροπλάνο, μιας και το αεροδρόμιο ηταν "ενδιάμεσος σταθμός" πολλών πτήσεων. Όση ώρα περίμενα τη δικιά μου, άκουσα να καλούν κόσμο για Άμστερνταμ, Κοπεγχάγη, Στοκχόλμη, Βαρκελώνη. Ένιωσα τον πειρασμό να πάω στην έξοδο που φώναζαν για κάποιους από αυτούς, αλλά φαντάστηκα πως θα ανακάλυπταν το "λάθος" μου, πολύ πριν την απογείωση κι έτσι περίμενα τη δικιά μου πτήση.

Στο δεύτερο σκέλος της πτήσης ήταν αρκετά διαφορετικό. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο με Ελβετούς και Γερμανούς, οι οποίοι ταξίδευαν για επαγγελματικούς σκοπούς. Η εμφανισή τους ήταν όπως φανταζόμαστε όλοι τα στελέχη επιχειρήσεων και τους υψηλόβαθμους υπαλλήλους. Ωραία κοστούμια, χαρτοφύλακες (με χαρά είδα τρεις-τέσσερις από πορτοκαλί δέρμα) και με τα smartphones στο χέρι μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν την απογείωση.

Η μεγαλύτερη διαφορά, όμως, ήταν πως μετά την απογείωση, όλοι διάβαζαν. Εφημερίδες, βιβλία (διέκρινα το "Nemesis" του Philip Roth, και το "Freedon" Jonathan Franzen). Ο διπλανός μου διάβαζε κάποιο βιβλίο της Agatha Christie στο Kindle. Ήταν ωραίο ταξίδι, ήσυχο και χωρίς χειροκρότημα στην προσγείωση.

Φτάνοντας στο Ντύσελντορφ είχε ξημερώσει, πράγμα που έκανε τη προσγείωση για άλλη μια φορά τρομακτική. Πάντα όταν πάω χειμώνα, τα σύννεφα είναι πολλά, πυκνά και αρκετά χαμηλά. Όταν το αεροπλάνο πλησιάζει το αεροδρόμιο και κατεβαίνει, για κάποιες στιγμές που είσαι ανάμεσα στα σύννεφα δεν ξέρεις πόσο ψηλά είσαι και δεν βλέπεις τίποτα. Τα επόμενα δευτερόλεπτα, εξαφανίζονται τα σύννεφα και βλέπεις τις κορυφές των δέντρων ενός δάσους, δίπλα από το οποίο είναι το αεροδρόμιο. Δεν έχεις οπτική πρόσβαση από τα πλάγια παράθυρα και νιώθεις πως θα προσγειωθείς πάνω στα δέντρα ή στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο ξέφωτο.

Δεν συνέβη αυτό ούτε αυτή τη φορά. Προσγειωθήκαμε σε ένα απίστευτο τοπίο, όπου μόνο οι αεροδιάδρομοι δεν ήταν χιονισμένοι. Το κρύο πολύ, και οι δρόμοι χωρίς κίνηση μιας και ήταν τέλεια καθαρισμένοι. Αφού περάσαμε τα σύνορα Γερμανίας-Ολλανδίας - τα οποία καταλαβαίνεις ότι είναι σύνορα από τα βενζινάδικα που έχουν και από τις δύο μεριές- πέσαμε σε ένα μποτιλιάρισμα. Σταματήσαμε, και ένα ασθενοφόρο πέρασε πολύ γρήγορα από τη βοηθητική λωρίδα, όπου κανείς δεν είχε περάσει οδηγώντας από αυτήν. Λίγα λεπτά αργότερα, αρχίσαμε να κινούμαστε και πολύ γρήγορα η κίνηση στους δρόμους ξαναέγινε όπως πριν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Σκέφτηκα πως κάπως έτσι θα έπρεπε να γίνεται παντού σε τέτοιες περιπτώσεις και με πήρε ο ύπνος στο κάθισμα του αυτοκινήτου, γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος.

Ο τσολιάς που με κάνει να ντρέπομαι.

2010-12-16T19:48:00.003+02:00

Στην απερίγραπτης αισθητικής διαφήμιση του περιοδικού Crash που θα εκδίδει ξανά ο κ.Τράγκας, βλέπουμε μέσα σε ένα λεπτό την αντίληψη που έχει μια πολύ μεγάλη μερίδα των Ελλήνων για τον εαυτό τους και τη χώρα μας.

Μια χώρα που είναι το κέντρο του κόσμου, και που οι κάτοικοί της είναι απ' ευθείας απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.

Που όλοι θέλουν το κακό της, και που έχει εχθρούς παντού. Τους Αμερικάνους, τους Τούρκους, τους κατοίκους της F.Y.R.O.M, ακόμα και τους εξωγήινους.

Που όλοι οι Ευρωπαίοι θέλουν να θέλουν να μας αποδυναμώσουν (λες και έχουμε καμία σημαντική δύναμη..).

Όλα τα παραπάνω συγκεντρώνονται στο πρόσωπο της κ. Μέρκελ. Ενός ατόμου το οποίο έχει στοχοποιηθεί όσο λίγοι τα τελευταία χρόνια. Η στοχοποίηση αυτή γίνεται από, κατά τα άλλα, πολύ διαφορετικές δυνάμεις συντήρησης που βρίσκονται στον δεξιό, αλλά και τον αριστερό χώρο του πολιτικού φάσματος.

Αυτοί θεωρούν την κ.Μέρκελ τον σύγχρονο δήμιο της Ελλάδας, υιοθετώντας την άποψη πως κάθε απόφασή της λαμβάνεται για το κακό της χώρας μας, ξεχνώντας πως διοικεί ένα κράτος και κάθε της απόφαση έχει αντίκτυπο στην εικόνα που έχουν οι κάτοικοί του για αυτήν. Επίσης, ξεχνάνε πως πρέπει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας της -όπως ζητάνε να κάνουν οι πολιτικοί της δικής μας.

Αντί να κρίνουν πολιτικά τις αποφάσεις της, κυρίως ασκούν κριτική για την εμφάνισή της, όπως κάνουν χρόνια τώρα για τον κ. Πάγκαλο.

Κατηγορούν τους πάντες, για άλλη μια φορά, εκτός από εμάς τους ίδιους. Τον ίδιο τους τον εαυτό δηλαδή.

Αντί να κοιταχτούν στον καθρέφτη, "μπαίνουν" όλοι στη θέση του τσολιά, ο οποίος σηκώνοντας τη φουστανέλα του κάνει την κ.Μέρκελ να σωπάσει καθώς η πνευματική και νοητική ανωτερότητά μας, αποτυπώνεται και στα σωματικά προσόντα του τσολιά.

Χρησιμοποιείται για αυτή τη διαφήμιση ένα σύμβολο το οποίο είχε προκαλέσει τόσες αντιδράσεις όταν είχε χρησιμοποιηθεί για την αφίσα του τελευταίου gay pride, μα τώρα δεν νομίζω πως θα συμβεί το ίδιο.

Γιατί να συμβεί άλλωστε; Τώρα, ο τσολιάς είναι πολύ straight. Έχει μια πολύ αντρική συμπεριφορά, οπότε δεν υπάρχει φόβος για τη σεξουαλικότητά του, αλλά πολλοί θα ήθελαν να του πούνε και μπράβο.

Και αυτό με κάνει να ντρέπομαι.

Συνέντευξη της Έφης Λογγίνου

2010-12-16T15:51:00.006+02:00

Η Έφη Λογγίνου πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Στράτου Τζίτζη "45 τετραγωνικά", η οποία προβλήθηκε στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Μου έδωσε συνέντευξη για το fititis.gr, και είμαι πολύ χαρούμενος γι'αυτό! Εκτός του ότι ήταν η πρώτη μου, και ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος γι'αυτό, μιας και ήταν πολύ ήρεμη, φιλική και ευγενική (ό,τι έπρεπε δηλαδή για να καταπολεμηθεί το άγχος μου), μου είπε τόσα πολλά και τόσο ωραία πράγματα, που ήταν πολύ δύσκολο να κόψω κάτι.

Τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Οι λέξεις και η εικόνα τους.

2010-12-02T17:41:00.002+02:00

Από τη σχολική μου ζωή, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, έγραφα το ερωτηματικό "τι", με τόνο στο γιώτα. Δηλαδή το έγραφα "τί", σαν το "πώς". Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος, ούτε μου το είχε μάθει κανείς έτσι.

Όσες φορές και ας μου το διόρθωναν στις εκθέσεις ή οπουδήποτε αλλού, εγώ συνέχιζα να το γράφω έτσι. Μου άρεσε οπτικά μάλλον, δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση.

Το έγραψα αυτό στο twitter -λίγο πιο σύντομα, καθώς υπάρχει και ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων, και η φίλη μου Afroditi Voli έκανε το παρακάτω σχόλιο στο facebook:

"έχω φετίχ με τις λέξεις και την εικόνα τους. Για παράδειγμα, στο "τί", ο τόνος κάνει το "ι" να φαίνεται πιο απορημένο. Το "αυγό" δεν είναι "αβγό", γιατί το "υ" χαρίζει καμπύλες που λόγω σχήματος χρειάζεται... Το "τρένο" υπαινίσσεται πολύ βαρετή και σύντομη διαδρομή σε σύγκριση με το "τραίνο", ενώ, όπως έλεγε κι ο Ταχτσής, στην "μπύρα" «το φαρδύ ποτήρι της που ξεχειλίζει απ' τον αφρό δεν μπορείς να μου το γράφεις, χρυσέ μου, με γιώτα»..."

Ελπίζω στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου

2010-11-29T13:10:00.004+02:00

Την επόμενη εβδομάδα ξεκινάει το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Καθυστερημένα σε σχέση με τις προηγούμενες χρόνιες, αλλά όπως φαίνεται πάνω στην ώρα που θα ξεκινήσει να χαλάει ο καιρός, και να έχει κρύο. Γιατί δεν νοείται Φεστιβάλ Κινηματογράφου, χωρίς κρύο, βροχή και συννεφιά.

Τα τρία τελευταία φθινόπωρα τα θυμάμαι λόγω του Φεστιβάλ. Από το πρώτο έτος που ήρθα για να σπουδάσω στη Θεσσαλονίκη, περίμενα πώς και πώς να έρθουν αυτές οι μέρες. Αυτή η περίοδος για τη Θεσσαλονίκη είναι ίσως η καλύτερη. Έρχεται κόσμος από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και του κόσμου, άλλοι για επαγγελματικούς λόγους και άλλοι απλά για να παρακολουθήσουν το φεστιβάλ. Όλα τα έντυπα κάνουν αφιερώματα σε αυτήν, στη νυχτερινή της ζωή, από το πού πάνε οι "φεστιβαλιστές" τις ώρες που δεν είναι σε μια αίθουσα, μέχρι και το τι τρώνε.

Όλα αυτά όμως δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να δώσουν την πραγματική γεύση του φεστιβάλ, και του πώς είναι να το ζεις. Κόσμος να πηγαινοέρχεται μεταξύ της πλατείας Αριστοτέλους -που βρίσκεται το Ολύμπιον- και του χώρου του Λιμανιού που βρίσκονται οι άλλες αίθουσες, μέσα στις αποθήκες. Συζητήσεις που ακούς δίπλα σου για τις ταινίες που θα δεις, ή που είδε κάποιος άλλος. Προτάσεις, διαφωνίες, προβλέψεις για τα βραβεία του διαγωνιστικού τμήματος, σελίδες από εφημερίδες με τις επίσημες προτάσεις των κριτικών της κάθε μιας -καθώς πολλές από τις ταινίες τις έχουν δει σε προηγούμενα φεστιβάλ.

Γενικά υπάρχει μια ζωντάνια και μια κινητικότητα στην πόλη εκείνες τις μέρες, που ο καθένας τη βιώνει διαφορετικά. Η χαρά, που υπάρχει όταν έχεις ανακαλύψει μια ταινία από μια χώρα, που δεν περίμενες να έχει ούτε την υποτυπώδη κινηματογραφική παραγωγή, η λύπη και η βαρεμάρα όταν βλέπεις κάποια ταινία που δεν άξιζε, το τρέξιμο από τη μία αίθουσα στην άλλη για να προλάβεις την επόμενη προβολή, οι συζητήσεις που γίνονται με όσους συντελεστές της ταινίας που παρακολουθήσες έχουν έρθει στο φεστιβάλ, το πρωινό ξύπνημα για να κλείσεις τηλεφωνικά τα εισιτήρια της επόμενης μέρας, το στρίμωγμα έξω από τις πόρτες της εισόδου στης αίθούσες και τόσα άλλα.

Προσωπικά, έχω πολλές αναμνήσεις από το φεστιβάλ. "Γνώρισα" τον Νίκο Νικολαΐδη σαν σκηνοθέτη στο αφιέρωμα που έγινε στο παρθενικό μου φεστιβάλ, βλέποντας σχεδόν όλη την φιλμογραφία του. Την επόμενη χρονιά παρακολουθήσα όσο πιο πολύ μπορούσα τα τμήματα του προγράμματος του φεστιβάλ "Μέρες ανεξαρτησίας" και "Ματιές στα Βαλκάνια", όπου και είδα κάποιες από τις πιο δυνατές ταινίες στη ζωή μου, χωρίς καμία προσπάθεια για ωραιοποίηση της πραγματικότητας από τους κινηματογραφιστές. Στο τελευταίο παρακολούθησα κυρίως το διαγωνιστικό πρόγραμμα, και είδα σχεδόν όσες ταινίες βραβεύτηκαν.

Επίσης, δεν μπορώ να ξεχάσω την καταιγίδα μετά από μία πολύ περίεργη ιαπωνική κωμωδία, που τελείωσε στις 2 τα ξημερώματα, το πόσο είχα βραχεί μέχρι να βρω ταξί και το ότι έχασα τις 2 επόμενες μέρες του φεστιβάλ, καθώς αρρώστησα. Βλέποντας ταινίες μια μέρα αντιμετώπισα μια πολύ άσχημη είδηση που έμαθα λίγο πριν μπω στην αίθουσα για την πρώτη που θα έβλεπα εκείνη τη μέρα. Ευτυχώς ήταν αρκετά καλές, και κατάφερα να ξεχαστώ.

Είμαι πολύ περίεργος για το φετινό φεστιβάλ. Ο νέος διευθυντής, η εισαγωγή του περίφημου τμήματος "Νέοι Ορίζοντες" το οποίο δεν είχα προλάβει στη προηγούμενη "ζωή" του, τα στενά οικονομικά πλαίσια που επιβάλλουν πιο επιλεκτική την επιλογή του συνόλου των ταινιών, μου έχουν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες. Ελπίζω σε δύο περίπου εβδομάδες που θα προβληθεί η ταινία λήξης, να μην έχουν διαψευστεί.

Πληροφορίες για το φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.filmfestival.gr/

Γράφτηκε για το fititis.gr

Πανωλεθρίαμβος

2010-11-25T01:48:00.004+02:00

Η συμμετοχή μου στη Γλυκιά συμμορία του Νίκου Νικολαΐδη -με τη Δέσποινα Τομαζάνη, τη Δώρα Μπασκλαβάνου, τον Τάκη Μόσχο, τον Τάκη Σπυριδάκη στους βασικούς ρόλους, τον Άλκη Παναγιωτίδη σε ένα ενισχυτικό ισοκράτημα ξανθής απειλής και αιμορραγούσης μάσκας, τη Λένα σε καραμελένιο γυμνό απενοχοποιημένο σεξαπήλ και την μπαρόκ ατμόσφαιρα με το αιχμηρού λούσου περιθώριο της Μαρί-Λουίζ - με ξαναβάζει στην οικεία νικολαΐδειο εξτραβαγκάντσα. Τα παιδιά παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια, πανάκριβα ωστόσο, που τα ξεπετάνε με καταναλωτική περιφρόνηση κάτω από μεταλλικές γκριζόμαυρες μουσικές και ατσάλινα βλέμματα.

Καθώς υποδέχομαι τη συμμορία στο πάρτυ μου, ρωτάω (σύμφωνα με το σενάριο) πώς πάει η επανάσταση, για να πάρω την απάντηση από την Τομαζάνη: "Γαμιέται, γαμιέται". Δεν ακούω στοπ απ' το σκηνοθέτη μας, οπότε ξανανοίγω τη πόρτα, κοιτάζω γύρω, καθώς η κάμερα ρολλάρει, και το ρίχνω:

"Καμία άλλη ανωμαλάρα;"

"Στοπ, εντάξει", κάνει ο Νικολαΐδης γελώντας για τον αυτοσχεδιασμό μου εν μέσω σκασμένων στα γέλια τεχνικών και συνεργατών.

απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τζούμα "Πανωλεθρίαμβος",

από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Βιβλίο τσάι και συμπάθεια.

2010-11-24T01:40:00.002+02:00

Δεν έχω ξεχάσει ποια ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε δανειστική βιβλιοθήκη. Θυμάμαι πως έβλεπα τη μητέρα μου να διαβάζει βιβλία τα οποία στο πλάι είχαν ένα αυτοκόλλητο με λίγα μαύρα γράμματα τα οποία δεν καταλάβαινα τι σημαίνουν.

Μια μέρα που ήμαστε μαζί έξω, είχε μια σακούλα την οποία κάποια στιγμή μου έδωσε να την κρατήσω. Ήταν αρκετά βαριά, και εγώ ήμουν περίεργος να μάθω το λόγο. Την άνοιξα και είδα πως ήταν γεμάτη με βιβλία με λευκό αυτοκόλλητο στο πλάι. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως τα βάζει σε σακούλες, και γι'αυτό δεν τα βρίσκω όταν ψάχνω. Η σιγουριά μου ότι είχα βρει λύση σε κάποια από τις αρκετές απορίες που είχα εκείνο το διάστημα δε διήρκησε πολύ. Κατάλαβα πως έκανα λάθος γιατί είδα πού πάνε αυτά τα βιβλία όταν φεύγουν από το σπίτι μου.

Η δανειστική βιβλιοθήκη βρισκόταν σε μια αίθουσα του Πνευματικού κέντρου, με αυτόνομη είσοδο στο πλάι του κτιρίου. Δεν την είχα προσέξει ποτέ, παρότι στο Πνευματικό κέντρο πηγαίναμε αρκετά συχνά με το σχολείο για να παρακολουθήσουμε διάφορες εκδηλώσεις, θέατρικα έργα κτλ. Εκείνη η πλευρά του κτιρίου τα απογεύματα ήταν από τα "άβατα" για όσους δεν πήγαιναν τουλάχιστον τρίτη γυμνασίου, κι έτσι ποτέ δεν είχα περάσει από εκεί.

Η στιγμή που μπήκα μέσα εκτός του ότι μου έλυσε την απορία που είχα, μου δημιούργησε άλλες. "Τι είναι εδώ;", "Γιατί έχει τόσα βιβλία;", "Ποιος τα παίρνει;", "Πώς τα παίρνεις;", "Γιατί τα γυρίζεις πίσω;" και κυρίως "Πώς μπορώ να πάρω κι εγώ;". Τότε μου εξήγησαν τι ακριβώς είναι η δανειστική βιβλιοθήκη, και μου έδωσαν μια κάρτα για να μπορώ να δανείζομαι βιβλία κι εγώ. Στην αρχή πήγα εκεί που πήγαιναν όλοι οι "μεγάλοι", αλλά τότε μου εξήγησε η υπάλληλος ότι αυτά τα βιβλία δεν είναι για μένα -μου το έλεγε και η μητέρα μου, αλλά δεν με έπειθε. Τότε με πήγε σε ένα διπλανό χώρο, σαφώς μικρότερο, αλλά με ράφια που μπορούσα να δω όλα τα βιβλία και όχι μόνο αυτά που βρισκόταν χαμηλά.

Τότε ξεκίνησε η πρώτη φάση βιβλιοφαγίας η οποία διήρκησε γύρω στα πέντε χρόνια και είχε ώς αποτέλεσμα να διαβάσω ό,τι βιβλίο υπήρχε με ήρωες εφήβους-ντεντέκτιβ και όχι μόνο, αλλά πάντα στο ίδιο ύφος. Στο λύκειο αυτό σταμάτησε. Μπορεί να ήταν λόγω έλλειψης χρόνου ή όρεξης. Κυρίως όμως μου έφταιγε που δεν έβρισκα κάτι ενδιαφέρον να διαβάσω.

Τελείωσα το λύκειο, και έγινα φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα περπατώντας στο κέντρο, χάθηκα. Έψαχνα να βρω τη θάλασσα ή την Καμάρα για να προσανατολιστώ. Ψάχνοντας είδα ένα μεγάλο κτίριο μπροστά μου, το οποίο ήταν η κεντρική δημοτική βιβλιοθήκη. Βρήκα την Καμάρα, αλλά δεν είχα ξεχάσει εκείνο το κτίριο, κι έτσι αποφάσισα να πάω να δανειστώ βιβλία να διαβάσω.

Χάρη σε αυτή τη βιβλιοθήκη γνώρισα πολλούς συγγραφείς και διάβασα τόσα βιβλία, όσα δεν είχα διαβάσει ποτέ. Παράλληλα άρχισα να αγοράζω νέα ή παλαιότερα βιβλία συγγραφέων που "γνώρισα" και αγάπησα. Στη βιβλιοθήκη, όμως, δεν έχω σταματήσει να πάω από τότε. Δεν είναι δυνατόν -για οικονομικούς κυρίως λόγους- οι φοιτητές να αγοράζουν όλα τα βιβλία που θέλουν να διαβάσουν. Η τιμή των βιβλίων είναι αρκετά υψηλή, και κάποιος που διαβάζει συστηματικά χρειάζεται γύρω στα 100-120 ευρώ το μήνα. Η βιβλιοθήκη όμως είναι ένας χώρος που μπορεί να λειτουργήσει παράλληλα/συμπληρωματικά με την αγορά βιβλίου.

Επίσης, μπορεί να μυηθεί κάποιος στην ανάγνωση βιβλίων λόγω των δανειστικών βιβλιοθηκών. Τώρα ειδικά, που ζούμε σε περίοδο κρίσης, και τα λεφτά όλων μας λιγοστεύουν είναι μια πολύ καλή λύση, η οποία μπορεί να σου κρατήσει συντροφιά για πολλές ώρες και μέρες. Και το σημαντικότερο, δεν έχει κανένα απολύτως κόστος.

Αξίζει να κάνουν όλοι μια επίσκεψη σε κάποια βιβλιοθήκη. Σε κάποιους θα αρέσει, σε άλλους όχι. Κάποιοι μπορεί να "κολλήσουν" και να ερωτευτούν το βιβλίο, και κάποιοι άλλοι να τους κοροϊδέψουν γι' αυτό. Κανένας πάντως, δεν πρόκειται να βγει χαμένος από μια επίσκεψη. Μόνο κερδισμένος μπορείς να βγεις από ένα χώρο με τόσα βιβλία.

Στη Θεσσαλονίκη μπορεί κάποιος να δανειστεί βιβλία απο τις δημοτικές βιβλιοθήκες, τη βιβλιοθήκη της σχολής του (αν είναι φοιτητής), τη βιβλιοθήκη του Γερμανικού Ινστιτούτου Goethe, τη βιβλιοθήκη του Γαλλικού Ινστιτούτου ,την βιβλιοθήκη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου κ.α.

Στην Αθήνα, στην Εθνική Βιβλιοθήκη , ΕΛΙΑ, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στο ΕΜΠ,στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη,στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών κ.α.

Γράφτηκε για το fititis.gr

Δημοτικές(;) και Περιφερειακές(;) εκλογές

2010-11-03T21:11:00.002+02:00

Μετά και τη διακαναλική συνέντευξη του κ.Παπανδρέου, είμαστε σίγουροι πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές μόνο αυτοδιοικητικές δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται. Ο πρωθυπουργός, σηκώνοντας το γάντι που πέταξε ο κ.Σαμαράς πολιτικοποίησε πλήρως και αυτή την εκλογική διαδικασία. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Ο κ.Σαμαράς, τασσόμενος με τη θέση της αριστερής αντιπολίτευσης ξεκίνησε τον "αντιμνημονιακό" του αγώνα με αφορμή τις επικείμενες εκλογές. Έχρισε όλους τους υποψηφίους δημάρχους ως επιλογές για τους ψηφοφόρους που θέλουν με την ψήφο τους τη Κυριακή να πούνε "όχι" στο μνημόνιο. Αυτό φάνηκε να δημιουργεί ρεύμα στον κόσμο, δίνοντάς αρκετά μεγάλα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις σε υποψηφίους δημάρχους οι οποίοι στηρίζουν την υποψηφιότητά τους στον αντιμνημονιακό τους λόγο, και στον αντιμνημονιακό στάση τους στη Βουλή.

Ο κ.Παπανδρέου βλέποντας τη δυναμική αυτών των υποψηφιοτήτων, επέλεξε να δώσει την διακαναλική συνέντευξη με τα γνωστά αποτελέσματα. Δηλαδή, να εκτός από το δίλημμα στηρίζω ή όχι το μνημόνιο, να υπάρχει και το δίλημμα στηρίζω τους υποψηφίους του κυβερνώντος κόμματος(με τη δικαιολογία της στήριξης των αλλαγών) ή θα γίνουν εκλογές. Κανένα από αυτά τα δύο, όμως, δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα θέματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σπάνια δίναμε την απαραίτητη σημασία στις εκλογικές διαδικασίες, πλην των βουλευτικών εκλογών. Στις προηγούμενες Ευρωεκλογές ψηφίζαμε για να στηρίξουμε ή όχι την κυβερνητική πολιτική (με προτροπή τότε της τωρινής Κυβέρνησης), αλλά τώρα είναι πολύ άστοχο αυτό που συμβαίνει.

Οι πόλεις, ειδικά οι μεγάλες, έχουν πάρα πολλά προβλήματα, πολλά από τα οποία είναι βασικά για την καθημερινότητα των κατοίκων τους. Τα σκουπίδια αυξάνονται συνεχώς, και οι απεργίες όσων εργάζονται στη συγκομιδή τους είναι όλο και πιο συχνές. Περιοχές του κέντρου γκετοποιούνται, και μετανάστες κατοικούν γύρω από αυτές χωρίς κανένα σχέδιο και καμία υγειονομική υποδομή. Τα χρέη των δήμων φτάνουν τα 3 δισ. ευρώ όπως μας πληροφορεί η Ελευθεροτυπία στις 11/08 και κανείς δεν μιλάει γι'αυτό.

Επίσης, εκτός από δημάρχους, θα εκλεγούν για πρώτη φορά φέτος περιφερειάρχες, τις αρμοδιότητες των οποίων λίγοι γνωρίζουμε. Σε αυτό, βέβαια δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς, καθώς κανείς δεν μας πληροφόρησε γι'αυτές. Οι υποψήφιοι ενδιαφερόταν κυρίως να μας δείξουν πόσο πολύ αντιπαθούν το μνημόνιο. Αυτό συνέβη ακόμα και με υποψηφίους περιφερειάρχες που στηρίζονται από τη συμπολίτευση!

Λίγες μέρες πριν δημοσιεύτηκαν οι αρμοδιότητές των περιφερειαρχών στα Νέα και τρόμαξα. Όχι μόνο για το πόσες είναι οι αρμοδιότητες που θα αναλάβει για τις οποίες δεν γνώριζα λεπτομέρειες, αλλά για την ελαφρότητα με την οποία πολλοί λέμε πως θα ψηφίσουμε κάποιον για αυτή τη θέση, όχι με βάση τις ικανότητες και το πρόγραμμά του, αλλά με το αν στηρίζει ή όχι το μνημόνιο.

Εδώ φαίνεται και η -μεγάλη- δικιά μας ευθύνη σε αυτό το θέατρο του παραλόγου που παρακολουθούμε εδώ και καιρό. Σπεύσαμε να δηλώσουμε πως θα στηρίξουμε υποψηφιότητες με πολιτικό και όχι αυτοδιοικητικό κριτήριο, πράγμα που ήταν επιλογή και επιδίωξη του κ.Σαμαρά. Κι έτσι σταδιακά φτάσαμε στη διακαναλική και στο δίλημμα που έθεσε ο κ.Παπανδρέου. Όσοι κατηγορούμε κάποιον από τους δύο, πρέπει να λαμβάνουμε υπ'όψιν μας και τη δική μας αντίδραση στα διλήμματα που μας έθεσαν.

Μετά την εκλογή των νέων δημοτικών αρχών και των περιφερειαρχών, το μνημόνιο θα εξακολουθεί να είναι στη ζωή και την καθημερινότητά μας, και ο κ.Παπανδρέου θα είναι ακόμα πρωθυπουργός ανεξάρτητα από το ποιος θα έχει εκλεγεί δήμαρχος Θεσσαλονίκης ή περιφερειάρχης Αττικής. Λόγω όλων αυτών, πρέπει να αδιαφορήσουμε για τα διλήμματα που θέλουν να θέσουν οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων και να ψηφίσουμε αυτό τον υποψήφιο που πιστεύουμε πως με το πρόγραμμά του θα βελτιώσει τη ζωή στην πόλη μας ή θα την διατηρήσει όπως είναι -αν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτήν.

Τέλος, έχω μια απορία. Σε περίπτωση νίκης του κ.Κακλαμάνη στο δήμο Αθηνών -ή κάποιου άλλου υποψηφίου δημάρχου που διεκδικεί δεύτερη θητεία με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, ο κ.Σαμαράς θα δηλώσει πως με την εκλογή του οι κάτοικοι δείχνουν πόσο ικανοποιημένοι είναι με τη προηγούμενη θητεία του ή πως νίκησε το αντιμνημονιακό ρεύμα που δημιούργησε;

Το ζώο που ξεψυχά

2010-09-27T05:17:00.007+03:00

"..Η μοναδική ψύχωση που επιθυμούν οι πάντες: "έρωτας". Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ολοκληρώνονται με το να ερωτεύονται; Θέλουν την πλατωνική ένωση των ψυχών; Εγώ έχω αντίθετη άποψη. Νομίζω ότι ακέραιος είσαι στην αρχή. Κι ο έρωτας σε ραγίζει. Είσαι ακέραιος, ολόκληρος, και μετά αποκτάς ένα ρήγμα.."

Φίλιπ Ροθ, Το ζώο που ξεψυχά.

Εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Γιώργος Τσακνιάς

Ανεκδιήγητο

2010-09-16T18:19:00.005+03:00

"..τα κείμενά μας θάλλουν όσο εμείς τους εμφυσάμε την πνοή μας· πως εμείς έχουμε γράψει όλα τα κείμενα που αγαπάμε· και πως, όταν ξαναδιαβάζουμε ένα κείμενο, εμείς το ξαναγράφουμε με βάση όλες τις εμπειρίες, όλα τα όνειρα κι όλα τα θαύματα που ζήσαμε στο μεταξύ και που μπορεί να τα νομίσαμε εφήμερα."

απόσπασμα από το διήγημα του Αχιλλέα Κυριακίδη "Ανεκδιήγητο", που βρίσκεται στη στο βιβλίο του

Τεχνητές αναπνοές, εκδόσεις Πόλις.